در اداب رژه فصل دم در آداب با حضرت ربوبیت مراعات ادبآمد از آن دل چو فرب حضرتش گردد زیادت کن کون تگزیدهاست مصلی را چو رخ جز در خدا نیست و گر وقتی کشد قربش در آفوش کهاز فضلش! محبتگشت حاصل شود روز و شبش آداب عادت قوش که عرش یات اگر در هر طرف بیند روا نیست نگردد پایه خویشش فراموش 1 دارد مقام تقد کی ۳ جکا شبی ناگاه شد سلطان غازی دریده پوستینی پیش او دید به پاسخ لب گشود آن ماه دلبند نحستین در تدای خسرو آودخت که در سلک عبید پادشاهی شعارم این دریده بوستین بود چو بختم خلمت شه کرد در بر موافق آمد این دردم که هرشام مه 1" ۲ در آن یب به خلوتخانه خاص ایازی سرش بوسید و زان سرش بیرسید که کاسد شد ز شکر خانهاش قند شکر از پسته خندان فرو ریخت چو آمد بنده از فضل الهی که دوران" کرد سنجابیش از دود به لطفم برکشید اين ژنده از سر در این کاشانه گیرم یی دم آرام
— পৃষ্ঠা ৫৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।