فصل اقل در ادب به نام آن کاز او یابد ادب دل گر اوذاز ادبگويم عجبنیست مرابخش از ادب یا رب نصیبی شنیدم از خردمنداب فاضل از آدابم مکن نومید یارب کسی را کاشنایی با ادب نیست بگویمکاز ادب خود چیست مقصود روایت دارم از اهل تصوفب کادب تحسین اخلاق است و افعال ز دلها میشود نات صادر گر اخلاقت پسندیده است و افعال ادیب کاملت خوانم در این راه گرت تهذیب ظاهر هست و باطن وز او خالی نباشد روز و شب دل کهمقصود از تصوف جزادبنیست کاز او بهتر نمیبینم رقیبی که در دلها نود جاي مدب گرش بیگانه پنداری عجب نیست که اربات ادب هستند معلدود که آگاهند ز اسرار تعرف رلی افعال نات است و اعمال که در خور باشدت نیّات و اعمال گر از اعمال دینت باشی آگاه شوی در منزل آداب ساکن مر آسیمه بههر کویی نبوبی ز حال خویش گریی هرچه گوبی حکایث یکی از خستگان درد دوری سخن میگفت وفتی در صبرری که عقرب چند نیشش زد بر اعضا نشد در وی تغیر هیچ پیدا
— পৃষ্ঠা ৫৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।