0۰ روا جان و ملک آفرینش بود کرمان بهشت و خلق او حور من از غلمانٍ اين فرخ بهشتم گه از دیده زنم آبی براین خاک چهل سالمبه فضلایزدچنانداشت زبحرنظم عقدی گوهرم داد چر دارد با سخن جان اشنایی همی کرد این هوس دردل گذاری که دستوری بوّد ارباب دین را به نظم آرم کتابی بی تکلف بباید گرهر ذرج صدف مفت کنم نقل از عوارف یا تعرف دراو ده باب و در هرباب ده فصل چو در خاطر شد این معنی مفزر شبی وفت سحر خوش بود حالم شدم سوي مزار شیخ مففور گلاب اشک بر خاکش فشاندم نهادم در میان این راز با شیخ چنین آمد به گوش جانم آواز به عون صانع ایجاد و تکوین که صیتش مکه و یثرب بگیرد ود دستور اصحاب" طریقت چو بشنید این بشارت گوش جانم ِّ حکم طر بقتنامه چراغ دیده ارباب بینش در او شاه جهان نور علینور ونای اهل او در دل نوشتم گهی روبم به مژگان خاک وخاشاک کهازجانشد غلامم هرکهجانداشت دلی روشن ضمیری؛ اتورم داد و یمن آبخشش لطف خدایی که باقی ماند از من یادگاری ائیس خاطر خلوتنشین را زمصیاح الهدایه در تصوف نه از تلقای" نفس خویشتن گفت گزید» سیرتٍ اهل تصوف خیالش هر نفس گشتی مکرّر که آمد این تضور در خیالم که باغ جثت است و منزل حور روان بر تربتِ پاکش نشاندم حدیث رفته گفتم باز با شیخ که بر رویت شود این بسته در باز بسازی یادگاری در ره دین زمشرق تا حد مغرب بگیرد شود مقبول ارباب حقیقت مشرّف شد به شکر" حق زبانم
— পৃষ্ঠা ৫১ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।