در سبب نظم کتاب ر صفت شهر کرمان مرا در غره روز جوانی که ریحان میدمید از ارغوانم غمی پیراهن خاطر نگشتی زگریه دیدهام طوفان ندیده فکنده سایه مهرم بر سردل زگردون بر سرم باریده گوهر زکلکم رشک بردی تیر گردون کدامین اهلي دانش يار منبود به نرگس پوشی زر جقه دادم نکردی باد در کویم گذاری دلم شاد و روانم بود خرم فلک بروفق؛ دایم سیر میکرد به گرد مرکز حکمم چو پرگار نجستی وحشی کامی زنبدم دي لملم هميشه در قدح بوه ه رنجی برده نی دردی کشیده نه دل واقف که کرمی هسترسردی هه 5 ب.کشیده ۲ کشتنه تبائير صباح کاسرانی گلی دیگر شکفتی هر زمانم خلاف خاطری ظاهر نگشتی گهر در رشتهام مژگان اندیده ندیه اخگر عم مجمردل فکنده آفتابم در تدم زر گرفتی خرفه ازمن پیرگردون که بی ذراعه و دستار من بود به لاله ارغوانی شِّه دادم کازو بردامنم ئيرّد فباری نمیکشت آشنا با خاطرم غم که طالم اقتضاي خیر میکرد به سر گشتی هميشه چرخ دزار که بودی آهري مقصود صیدم حریفب مجلس خاصم فرح بود نه شوری دیده نی تلخی چشیده! نهحان ؛گه که رنجی هست و دردی
— পৃষ্ঠা ৪৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।