طریقتنامه ود براهل دل روشن که جاوید خرد خواند کفش را بحر سایل شجافت پیشه ابداعی اوست گر جهان از عدل او اد بادا چو مطرب برکشد دربزمش آواز ۳۷ جهانگیری کند تیفش چو خورشید که در کیشش نشاید نهر سایل جهان گر زر شود حالی ببخشد سعادت ارو دولت؛ داهي اوست روانش خرم و دل شاد بادا چه خوش باشد که گوید از سرا بیا ساقی مرصع جام ما را بده ضایعم مکن ایام ما را چو ازمیراث جم یک جام داریم دلا هر بادهای در خوردٍ مانیست می جان جرعةٌ جام الست است خوشا جامی که هشیاری فزاید 1 ننوشد خردهدان خمر خردپرش زیی مقصودم آن صافی زلال است بیار از جوری تسنیمم سبویی منم طفل و شرابم شهد وشیراست رحیقی مهرمشکین بر سر او تم ازجم لعل خرن عین انت چه خوش باشد مان راح " و ربحان دمی بی او چرا آرام داریم که هر دُردی دوای درد ها نیست که جایاهل دل زانباده مست است نیارد خواب و بیداری فزاید که باز آرد دلم را از مناهی که گردد هر چه میداند فراموش که پیش صاحب تفوی حلال است کازاو جان بیخبر گردد به بوبی زخمری کازخمارش ناگزیراست نهاده حور برکف سار او که مجلس خانهام خلٍ برین است شراب روحبخش از دست رضوال زلالی مشکبری از حرض کوئر ۱. ب. ررح و روحان دوایش کاس کافوری مزاج است
— পৃষ্ঠা ৪৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।