۴۶ طر بقت نامه بیار ای ساقی آن اکسیر اعظم که چون مس میگدازد قلبم از غم اگر نه دل مس است و کیمیا می من آن اشکم کهابر ازچشمش انداخت به سعي بخت شد ذرّی شبافروز بدیذی در چمن شبنم بر اررای چنان بر آسمان برد از زمینش سزد کاز جذبهٌ لطفب الهی من آن شمعم که اقبالش برافروخت حسودٍ کور دل گو دیده بر دوز مرابا آمی خوشاست و غمزهُ مست کجا گردد رران هر قلبی از وی به كري شکر باداه بازگشتم صدف در سینهاش عمریوطن ساخت که از نورش نماید تیره شب روز به دست شهریاران میدهندس که چون بنمود رخ خورشید از" آفاق که غایب شد زچشم اهل بینش نمودم مختصر در چشماصحاب که چونپروانه بر وی هرکه زد سوخت که من چون افتابم عالم افروز بدار ای مذعی از دامنم دست بیار ای ساقی از خم خانه شاه می لعل نشاطافزای عم کاه بي رنگین که چون غمگین نوازد پناه سلطنت شاه محمد سیرت حیدر منأقب خلافت کسوتی بر قدٍ جاهش خدایشس داده استعداد شاهی رسیده پایهٌ تختش به کرسی شده ناموس تبغ او به اطراف ۱ ]. حورشبد آنای هلالی را دوهفته ماه سازد که هم تأجش سزاواراست و همتخت که باشد لطفب یزدانش مراقب زمشرق تابه مغرب بارگاهش گرفته حکمش ازمه تا به ماهی هنوزش رغبتٍ درویش پرسی گرفته صیت عقلش قاف تاقاف ۲ ب. این ببت را اضافه دارد
— পৃষ্ঠা ৪৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।