طر یقت نامه همه روزم به يا جمع میده چو ذکر من نیارد برزبان کس به انفاسم ممظر دار مشهد چو بدبینی مرا احوال ظاهر مرح" دار روح پاک ما را زا دراک اگر کاری نی قیامت گرچه نزدیک است "یارا بخواهدگشت چندان" چرخ افنلاک کنون در باغ خواهم عزم میکرد ۳۵ شب درم برات شمعمی ! ده به تکییری مرا فریاد میرس په اخلاصم منور دار مرقد فرو مگذارم آن ساعت ز خاطر بده آبی وابی خاک مارا از اخلاصس شما کاری گشاید بسی در خاک باید خفت مارا که در گور استخوان ما شود خاک کهنتوان وقگلسرمای دیخورد بیا ساقی شراب دوشیت کو دمادم داروي بیهرشیت کر مرا بستان زمن کاز خودپرستی دلا گر عاشقی از درد مگریز منال از غم که غم یار قدیم است کسی را در جهان از غم امان نیست ره اب قصه خای ما سرشتند اگر صاحبدلی در غم بمیرد من از فم گر نمیتالم عجب نیست شیندم از طبیب حاذی شهر دهندش شربتی مسموم؛ گاهی شود معتاد و زهرش نوش گردد دلم در کودکی؛ با شیر» غم خورد وگر روزی غمی آرد شبیخون نیابد کس خلاص ال؛ به مستی وگر بی طاقتی در دردی آویز رود شادی و آید غم مقیم است که بی غم در زمین و آسمان نیست که غم روز ازل بر ما" نوشتند بر ار صاحب خرد خرده نگیرد که تالیدن زفم شرط ادب نیست نان عووویی خرن یف زیادت میکنندش هر به ماهی نه زان دارو دلش بیهوش گردد از آن غم در دلم تأثیر کم کرد دهد ساقی به دستم جام گلگون ۳ مارا ۲ سرستند
— পৃষ্ঠা ৪৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।