طریقتنامه ۴۳ چو مرغ روح من محبوس تن شد دلم را مسکن اين بیت الْحَرَّ شد کنون آز مین شکیبایی ندارم غم از رندی و رسوایی ندارم بده ساقی مي صافی به صوفی که نفز آید ز صوفی فیلسوفی صفای می نگر در جام جمشید گل سرخ رخم روزی شود زرد چراغ جان بمیرد صبحگاهی اگر شاهی و گر درویش فمناک جهانت بازگیرد هر چه داری ز دنیا بایدت بُرد آنچه خواهی زمین باغ جنت بر ندارد رنگین عذار ارغوانی جهان رسم وفاداری نیاموخت خبرداری که بر ما عمر بگذشت دریغ از غرة ماه جوانی ندارد طاقت غم این دل ریش چو در آیینه عکس نور خورشید دم گرم دلم یک شب شود سرد شود مرآت دل تیره ره آهی کفنپوشی ر افتی در دل خاک ولیکن بدروی تخمی که کاری که در عقبی نه آفزایی نه کاهی درخت اینجا نشان کانجا زارد که گشت از چرخ ازرق زعفرانی فلی آبین غمخواری نیاموخعت چو باد بوستان بر کوه و بردشت چراغ صبح و روز زندگانی که میگیرد به جامی دست درویش؟ الا ای ساقی آمد صبحبرخیز بی چون صبح در شام قدح ریز بیار آن مین که یاقوت روان است ایا کم قضا طنَ سجل گر چه بندی پردة سبز منقش بیا بگشای قفل از ذرج افلاک برافشان رفعه شطرنج گردون ندانم چشمه خور چند جوشد زگل تا کین گل سیراب روید که یاقوت روا قرت روان است جدایی در میان آب و گل گر بدین محنت سراي تنهٍ ناخوش بریز اين مشتِ مروارید برخاک که مارا شد زفکر او جگرخون فباي موج دربا چند پوشد عذار لاله تا چند ابر شوید
— صفحة ٤٤ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.