طربقتنامه نویسد دیدهام فصلی زهر باب مرا امید احسانی نهانی است از اوگربخششی جویم عجبنیست بساز ای جان که امکان خلاص است عماد اشب به میْ احیای جان کن ۳۱ که شنگر فش همیشهدردوات است که انعام کریمان بی برات است گدا را از غنی چشم زکات است منال ای دل که امیّد" نجات است که شب ظلمات و می پیا ساقی بده آن آب حیوان به آب می دلی ر زنده میکن دلا برخیز و عزم پوستان کن کل بریاد روی دوسب میچین توت روت یج وی ۳95 ز دیده بوستان ر ده خورش آبی از او در باغ اگر نبود نشانی اگر پیش دهانش غنچه زد لاف چر فنجه بالبش لب میگشاید خوشا آن دسته ربحاب مشکین ۲ مرا بی رو او از گل خبر نیست مراٍ ما زگل مشکل بر آید بهلطف آزادهای را بنده میکن نظر در سبزه و آب روان کن به جاي فامتش در سرو میبین ببند از سنبلآتر دستهای چند تور زن در او دست چر شاخ ارفرانش غرق خون کن شقایق را بزن برآتش آبی از آه سرد بنمایش خزانی به نوک تیغ خارش سینه بشکاف نسیمش گر دهن بدرید شاید که بندد سرو من بر طرف نسرین تو گوبی در جهان از گل اثر نیست که کار بیدل از هل میگشاید بده سافی میی از سافر مهر که از ری بر فروزم چهره چون مهر میی کاو در بدن تأثیر جان کرد مه ۲افشکین
— পৃষ্ঠা ৪২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।