۴۰ صباحم شامی غرق شفق ده دلا برخیز و میخ خیمه پرکن بسیج کورچ کن وقت رحیل است چه گردی گرد اين کاخ سپنجی چر در وادی نهی بنیاد خانه حریفان را برون آر از شبستان پی کاری شو ار موسم رسیداست چه باید منزوی گشتن به دبری در رنگین مجلس خانه بشکن بسوز اوتار عود وجام کن رد ی گلگون بربز و چنگ بشکن گرت در سر هواي سلسبیل است طر یقت ناه وجود تبست» هستم را رمق ده ردا بر دوش و جل برلاشهافکن قدم درنه که توفیقت دلیل است از این ویرانه بیرون رو نه گنجی ود تشویش سیلت جاودانه که آمد نوبهار و شد زمستان که بازی را نهایت هم پدید است که از وی نشنود کس بانگ خیری کلیلٍ عیش را دندانه بشکن سفالی خْم؛ به زخم سنگ بشکن چوخول رز خوری خونت سبلاست که ریزد آتش او آب کینه شرابی روحبخش از جام حوری دلا ایام دولت بی ثبات است به چشم اهل دل دنیا سرابی است برانشان رقع شطرنح گیتی خلایق را به خاک ره سپردند خوشا مجذوب" ناپروا که او را تمثای حیاتم نیست. آری ۱ آ. چه گردی شاک راه این سپنجی 7 که راحت باشدش وصف طهوری نموداری ز دوراب حیات است ولیکن تشنه پندارد فرات" است کهدر هر خانهاش تشویش مات است کنون دردستاو مشتی رفات است فراغی از وجود کاینات است حیات خسته هجران ممات است ۲ 4 سراب است
— পৃষ্ঠা ৪১ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।