طریقت نامه هر آن صورت که کرده خردهدانی سریر ملک را جاه تو آراست هر آن سائل که دوران تر دیده طراز ملکداری بر سر و دوش قمر پرواتة شمع ضمرت ایا سلطان اقلیم معالی ز بهر بزم چون فردوس شاهی ز بغ فضل بستم دستای گل گلی کاز عیش او گردد خرد مست ز درج خاطر آوردم یکی در طریقتنامه نام او نهادم هميشه تا فلک درران بذیر است مبادا سیر او جز بر مرادت حروف نام او بر صفحه زر روان منشورت از ايران به توران نموده با همه عالم مدارا ۳۵ سیم لطف او را داده جانی جهان را افسرو گاه تو آراست ز و ید رود رتیت مراد دنیی و عقبی در آغرش عطارد کارفرهای دبیرت جهان هرگز مبادا از تو خالی که تتوان گفت وصف او کماهی که همتایش نبیند هیچ بلبل بماند رنگ و بویش تا جهان هست که گردد بحر و بر از صیت او بر در دولت به رروی او گشادم ۳ او اجرام اختر را مسیر است چو فصر جنت ابادان بلادت صدای صیت او بر طاق منبر خراح آورده از توران به ایران همه فتح بلاد اندیشه تور ز دولت هم نصیبی داد ما را ز مشرق بر تو تا مغرب مسلم سحن کوتاه سد والله اعلم فالتا و کلمهای چند در موعظه و شکایت از روزگار که پایم شد زجای و دستم از کار که در عهد جوانی گشتهام پیر که بیرون رفته از ادراک دیده تم ای دولت فر خنده دبدار خلاصمبخش از اين زندان دلگیر ز ضعفم کار تن جایی رسیده
— পৃষ্ঠা ৩৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।