۳۴ به دود مشک فام شمع عنبر اگر مهر از زر است و عنبرین بو وگر باشد مرصم خیم خور در اقلیم معالی پادشاه اوست به کوی تاجداران میبرم پی جهان از عدل او معمور گشته زسعي او شده هر بایر آباد شده معمور از او سور و قلاعش در ار دارالسیاده کرده تر تیب در گنجينه احسان کشاده قضا کرسی نهد بالای عرشش زهمی شایستة تاج کیانی چو زر در مشرق و مغرب گرامی جتابت سجدهگاه تاحداران توبی مهر سپهر تاجداری ز عدلت ملک و دین از روی تأثیر دل اریاب دبن سد جلوه گاهت زهی تیرت چو کیش شاه یفرب فکنده چتر تو بر مهر سایه ز تاب آتشس مهر تو سندان طر بقتنامه معطر کرده خرگاه مه و خور طناب و میخش از ابریشم و زر که ار را ماه در خرگاه نود که دین رایشست ودولت رابتاهاوست ولیکن تاج بخشی نیست دروی فراز هفت گردون پایه اوست به کرمان آمده دجله ز بغداد از آثار النبی پر عنبر و طیب سای مسحد جامع نهاده که طرح انکند مسحجد راو فرشش که در خیرات کوشید و مبرات سزاوار سریر ایلخانی به نامت سکه خندان؛ خطبه نامی رکابت بوسهگاه تاجداران فروغ آفتاب شهریاری چه بیند. آئچه مس بیند زاکسیر زمشرق رفته تا اقصای مغرب فزوده ملک را مهر تو پایه شود ماننده سیماب لرزان
— পৃষ্ঠা ৩৫ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।