درو دیوار حمدش میسرایند دل و جانم فدای نکته دانی گدای درگهش را ملک عقبی است به آب عفو شسته لوح عصیان نهاده در سخن شیرینی نوش زهی احسان کهبستان ازتودیدهاست بصر را مای بینایی از توست دهان از خوان جودت چاشنی گیر ز شوقت مطرب الحان شکر ساز رسولت اهل دس را؛نوردیده است طر یقت نامه زمین ر آسمانش میستایند له اللسبیح و التقدیس الحمد که ذکرش بشنود از هر زبانی کمینه بخشش ار دین ر دنیاست کشیده بر جرایم خل نسیان مشام از اطف ار بویی شئله کشیده لژلوي الفاظ در گوش که نرگس را کلاه زر رسیده است زبان را قدرت گویایی از توست ز عشفت دیدهٌ مردم نظرباز چراغ چشم ما زآن .نور دیدهاست عماد اینجا کجا یارد سخن سفت نظر در حال بیسامان ما کن ز کوی معصیت بازار ما را مقیم برزخ خرف و رجاییم زده اخلاق بد در جیب ما چنگ اسیر عالم کون و فسادیم پریشان است وفتِ ناخوش ما به حکمت مشکل ما جمله حل کن برود؛ بره ناد مال ر جاهم از دل دوای درد بی درمان ما کن اسیر بند شم مگذار ما را ز خود بیگانه با خود آشناییم گهی با نفس و گه با دیو در جنگ گهی در زرع و گاهی در حصادیم ز دست نفس تند سرکش ما پربشانی به جممیت بدل کن مگر سازد در او ذکر تو منزل
— পৃষ্ঠা ৩১ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।