فیالتوحید باری تمالی به نام آن که جان را دانش آموخت از انمامش یکی جان عزپز است تن هرکس که استعداد جان یافت دلی درسینهای بیفکراو نیست چمن تشریف نوروزی از اویافت صدف را اير جودش ُرگهرکرد چمن را چون سخنسیمینبری داد گل رنگیسن از او بوسی گرفته نه بلبل در چمن مدحش سراید دوات از باد اوه مشکین دهان است به حکمت کرده سرگردان فلک را قمر را بارگیری تیز رو داد دلیل هر که از راهی فتادهست سمند فکر اگر چه خوشخرام است دا ای تا سس جر از چو یادش گوشهگیران را انیس است وجردی از ریا تا ری نیست به نور عقل شمع دل برافروخت چهگفتم جادرین حضرتچهچیزاست از ار جان گرامی ارمغان یافت که جایی حلقهای بی ذکراوئیست گهرنام شب افروزی از اویافت دهان غنچه پر لژلوي تر کرد نهال نخل را شیرین بری داد صنوبر هم لب جویی گرفته که بی ذکرش کل از گل بر نیاید نی خشک قلم رطّب اللسان است موکل بر بنی آدم نلک را فلک را گوشواره. ماه نو داد انیس هر که در چاهی فتادهست بُراق رهم اگر چه تیز گام است در اپن مضمار باسل تیگ مدان سعادت با محبانش جلیس است کهبا تفدیس و تسیحشسری نیست
— পৃষ্ঠা ৩০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।