م مت و وا صت. من از غلمان این فرخبهشتم که از دیده زنم آبی بر این خاک" چهلسالم بهفصل آیزد چنانداشت ز بحر نظم عقدی گرهرم داد چو دارد با سخن جان آشنائی همی کرد اين هوس در دل گذاری که دستوری بود ارباب دین را به نظم ارم کتابی بیتکلف بباید گوهر درج صدف سفت کنم نقل از عوارف یا تعرف در او ده باب و در هر باب ده فصل چو در خاطر شد این معنی مفرر شبی وفت سحر خوش بود حالم شدم سوی مزار شیخ مغفور گلاب اشک بر خاکش فشاندم نهادم در میان این راز باشیخ چنین امد به گرش جانم اواز که صیتش مکه و پثرب بگیرد بعون صانم ایجاد و تکوین اصحاب طریقت چو بشنید اين بشارت گوش جانم که یا رب این گدای بیسرو پای رهی دور و درازش آمده پیش سعادت کن در این وادی رفیقش نو د دستور طر یقتنامه وفای اهل او در دل نرشتم گهی رویم به مژگان خاک و خاشاک کهاز جان شد غلامم هرکه جانداشت ولی ردشن ضمیری انورم داد ز یمن بخشش لطفب خدایی که بافی مائد از من یادگاری ائیس خاطر خلوتنشین را ز مصیاحلهدایه در تصوف نه از تلفای نفس خویشتن گفت گزیده سیرت اه تصوّف که باشد جمله را هم فرع و هم اصل که امد این تصور در خیالم که باغم جنت است و منزل حور روان بر تربت پاکش فشاندم حدیث رفته گفتم باز با شیخ که بر رویت شود این بسته در باز زمشرق نا حد مفرب بگیرد بسازی یادگاری در ره دین ه ُ ۳ ] شود مقبول در باب حفء مشرف شد به شکر حن زبانم کلید . مخزن . تحقیق جستم که نی دل دارد و نی هوش و نی رای نمی دارد پر از درد و دلی ریش به نور لطف ررشن کن طریقش
— পৃষ্ঠা ২৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।