۳۴ طر بقت نامه شهابالدین در اواخر رجب با ارایل شعبان ۵۳۹ هق. در سهرورد زنجان متولد شد و از آن جا به بغداد آمد و در تحت تربیت عمویش شیخ ابوالنجیب سهروردی به کسب علوم باطن به رتبه مشایخ و اقطاب رسید و در عهد خویش به فذس و نقری و عبادت و کرامت معروف بود. و در مقامات ظاهری نیز با عزت ر حرمت بسیاری میزیست. جمعی بسیار از علماو فضلای آن دوره در حلقه ارادتمندان وی داخل شدند و درباره مقامات ظاهری و باطتی او عفاید مبالغهآمیز داشتند و در اواخر عمرش ار دمک کروید: معذلی لحظهای از عبادات شرعی و اوراد و اذکار غافل نمینست تا در غره محرم سال ۲هق. به بغداد درگذشت و یقعاو هماکنون در آنجا زیارتگاهی معروفاست. از شیخ ابوالنجیب سهروردی چند رشته تصوّف منشعب میشود که یکی از آنها سلسلهٌ معروف سهروردیه است و دیگر سلسلهُ پیر جمالیه که از امامالدین محمد از شاگردان شیخ نجیبالدین علیبن بزغش شبرازی منشعب میگردد و عموم این سلسلهها از طریق شیخشهابالدین سهروردی جاری شده است. در شرح حال وی نویسند که با همه عرّت و حرمت و جاه و جلالی که داشت با نهایت فقر و تهیدستی میزبست و به هیچ وجه مال دنیا قبول نمیکرد حتی این که هنگام مرکش منت کفن و دفن نداشت. در تاریخ گزیده چاپ عکسی دو بیت ذیل را بدو نسبت میدهد: بخشای بر آن که بخت بارش بو جز خوردنِ اندوه تو کارش تب در عشق چه حالتیش باشد که در آن هم بیتو و هم با تو فرارش نید علاوه بر رباعی مذکور اشعار دیگر نیز بدو منسوب است از جمله اين رباعی که در ریاضالعارفین آوردهاست: ایدوست وجود و عدمتاوستهمه سرمایهُ شادی و غمت اوست همه توء دیده نداری که ببیتی او را ورنه ز سرت تا قدمت اوست همه بعضی شیخ شهابالدین سهروردي اول» بحبیبن حبش بن امیرک را که به لفب «شیخاشراق, و «شیحمفتول» معروف است و به تهمت بد دینی در حلب به
— পৃষ্ঠা ২৫ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।