۱۸ مت نامه بنابر آنچه تحقیق ما نشان میدهد و با توجه به صراحتی که ضمن بیان حسبالحالش چنین گفته: خلاصم بخش از اين زندان دلگیر که در عهد جوانی گشتهام پیر باید چنان دریافت که هنگام سرودن طریقتنامه پیر نبوده و در سنینی از زندگانی سیر میکرده است که بتوان به آن جوانی اطلاق کرد. بنابراین توان گفت که حداقل. زمان. سرودن طریفتنامه میان چهل تا چهل و پنجسال عمر داشته است و این نظر را ابیاتی دیگر از طریقتنامه تأیید و صحه میگذارد ی ۳ گه از دیده زنم آبی بر این خاک گهی روبم به مذگان خاک و خاشاک چهل سالمبه فصل ایزد چنانداشت کهاز جان شد غلامم هرکه جانداشت ار سال سروده شدن طریقتنامه را با توجه به مطالب و مواردی که باد کردیم سال ۷۵۶ هق. به شمار آوریم میتوان پنداشت که مولانا خواجه عمادالدین فقیه کرمانی در سال ۷۱۶دي. متو لد شدذهبوده است. و چون بتایر تحقیل ما در حافظ خراباتی جلد نخست از صفحه دو تا صفحه سیوپنج سال تولد خواجه شمسالدین محمد حافظ شیرازی را سال ۷۱۷ یا ۷۱۸ هق. دانستهایم از نظر من این دو گویندة همعصر تفریبا همسن بودهاند. خراجه عماد در آثارش از سکونت در کرمان دلگیر بوده و بسیار نالیده و این باره سروده است: مرا هفمخانه جمعی بی تمیزند که نشتاسد خرد؛ کایشان چه چیزند زنسندم هر دمی نیغ جفایی از ايشان نشنوم بوی وفایی مرت دنر واشکا آدسیمان ز بسیرایسی گسزیده نار بر تور دلسم آزرده از نامردمشان نسهاده دیسر را نرجیح سر صور
— পৃষ্ঠা ১৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।