Divan-e-Ghulam
/ ١٣٢
📝 نص 📖 PDF

دبوان ۷ لا م نام او دار یم ورد حال. خود هردم و هر صیحگه هر شام و کس به گوش او رساند ناله ام کس بقسما زد دت خود کام و وصل دلبر گشت حاصل ای غلام کن فراسش نهر س ایام ر ۳۳۹ چند سر گردان کنی آواره را ره به سوی کعبه ده پیچاره را میگذارم روز را با سوز عشق می شمارم وقت شب سیناره را میکند جور و ستم بر جال من کس نمی گوید بت خونخواره را کشت یا رب دل زهچرش لخت ایخت باز کن باهم دل صد پاره را روز گاری شد که میدارد غلام دردل_ خود شوق آت نظلاره را جِ هست جانم را به آن دلدار نازان کار ها دل به آن کم گو همی دارد سر کفتار ها نیست هرگز در تن من طاقت. بارر الم می نهد آن شوخ بر دو شم ز هجران بار ها هست در بستان. عشق . گلعذاران خار درد ِ ۱ چونکه دارد 1-1 گلابی ز پر دامن خارها ت هر که د ر واه وصال خو برو یان زد قد م 0 جال او از سوز غم خواهد کشید آزار ها ۳ ۱ 7 آزاد ‏ جان 0 از قید او ۹620۳6۵0 ۱۷۸۷۱۱ ۲

— صفحة ١٤ — هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.