و نیز میفرماید: نیع ار الاشلام دیا فن بقل من وَهو فیالاخره ن ا رین «و هر کس آیینی غیر از اسلام بجوید از وی پذیرفته نیست؛. ۱ متمایز میسازد. اگر چه برخی شباهتها در مسائل جزئی دیده میشود. اما وجود این شباهتها دلیلی بر آميخته کردن اين دو سیستم نیست؛ چرا که دموکراسی نماد کفر. و اسلام مصداق ایمان است. میدانيم که خلافت اسلامی در طی تاریخ هزار و سیصد ساله خود مجری قوانین شریعت بوده و از واژه دموکراسی و يا واژههای مترادف آن استفاده نکرده است. با این وجود در نبود سیستمی اسلامی. امت از دموکراسی تبعیت میکند» چرا که اين سیستم خود را در تقابل با سیستمهای قدرتمند نظامی و جاسوسی دیده و این مسئله نیز بدیهی است که عامه مردم رژیم دموکراسی را بهتر از سیستمی ستمگر و نظامی بدانند. اما حقیقت امر این است که تمامی این سیستمها بر کفر و بیایمانی استوارند. اگر مسلمانان سیستم دموکراسی را نمیپذبرند به این عیشت که عا کمک فان ایا بت الم خی تک ماس ای اتلاه ان که کی ماکان مایت نت توکه داد ساب قورالن بخشته مان کفرنم که امت: علی رغم این توصیفات. عموم مردم اسلام و دموکراسی را به هم آميخته و گمان میکنند گزینش خلیفه با بیعت و پیمان در اسلام به گونهای با انتخاب فرمانروا از طریق آرا در دموکراسی مشابهت دارد. همچنین اشاره دارند به گزینش نمایندههای مردمی که از طریق صندوقهای انتخاباتی وم نیم وان تاه ای ماه ی ی ای( ای انس ۳ فان مس کی يم بت مستاه ناه مت ویو اه ی نارکا ور حالی که ما هزار و چهارصد سال است که به انتخاب خلیفه میبالیم. اولین انتخاباتی که زن و مرد در آن دخالت داشتهاند انتخاب خلیفه بوده است و گزینش هر دو خلیفه گرانقدر عثمان و علی تحت نظارت شورای آن دوره به سرپرستی عبدالرحمن بنعوف صورت گرفت). در اسلام. مردم فرمانروا را مورد بازخواست قرار میدهد و در دموکراسی نیز به همان شیوه است. این له یه دک میتی تست کهعدهای کسان کفتق فم کراشی هر نتم عازگاهن ۳
— পৃষ্ঠা ৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।