اوضاع احتماعی ۵۱ به همه اراضی غیرعشری» خواه در تصرف غیرمسلمان یا مسلمان و حتی اراضی متعلق به زنان و کودکان تعلق میگرفت؛ بنابراین در صورت انتقال زمین خراحی به فردی مسلمان یا حتی اسلام آوردن فردی که زمين خراجی را در تصرف داشت؛ خراج آن زمین» بدون هیچگونه تفیبری بایست دریافت میشد و نومسلمان فقط از پرداخت جزیه معاف میگردید.! شییه این شیوه در دوره ساسانیان نیز اعمال میشد» " با این تفاوت که اشراف از پرداخت جزیه معاف بودند و اصولاً پرداخت آن را نشانهٌ تحقیر و زبونی خود میدانستند» ولی در دوره اسلامی» اشراف نیز موظف به پرداخت آن شدند و به همین دلیل اسلام آوردن و به تبع آن معافیت از حزیه نه تنها برای عامه که آن را امتیازی اقتصادی تلقی میکردند. بلکه برای برخی از اشراف که پرداخت آن را دون شأن احتماعی خود میدانستند» راه حل مناسبتری بود. این در حالی است که «ولهاوزن» چنین تصور میکرد که میزان مالیات سرانه» آن قدر ناچیز بود که معافیت از آن نمی توانست موجب تشویق مردم بر تغییر مذهب خود باشد. " اما با این حال این امر برای طبقات پایین ابجتماع» خصوصاً رعایاه آن قدر مهم بود که تعداد قابل توجهی از آنان» با همین نیت اسلام را پذیرفتدد.؟ به طور کلی» هدف از وضع جزیه و فلسفه وجودی آن در اسلام این بود که در کوتاهمدت منبع درآمدی برای مسلمانان و ادامه فتوحات آنها فراهم شود و در درازمدت» ضمن برقراری همزیستی مسالمتآمیز با کفاره موجبات آشنایی با تعالیم اسلامی و در نتیجه تمایل و گرایش به اسلام» هرچند به منظور برخورداری از امتیازات اقتصادی» اجتماعی (معافیت از جزیه) فراهم شود. با آنکه در مورد مقید بودن کشاورزان عهد ساسانی به زمین که پارهای محققان . همان؛ ص 2-۱۳۸۱ .۰ تاریخ قم؟ ص ۷۹ ۳ مالیات سرانه و ای ان د رگرايش به اسلام؟ ص ۰ . تاریخ طبری؛ ج ۳۲ص ۲و ج ۴ ص ۰۲۸
— পৃষ্ঠা ৫৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।