اوضاغ سیاسی ۲٩ بیرون شده پیکار میکردند و مسلمانان ایشان را هزیمت میدادند اما سرانجام با مسلمانان از سر صلح پرامده و در قبال پرداخت خراج و جزیه اعراب» مردمان نهاوند را بر اموال بناها و منازلشان زنهار دادند.)! بعد از نهاوند» اعراب به فرماندهی («ابوموسی اشعری» روی به «دینور» نهادند» مردم دینور پس از یک روز جنگ به مصالحه پرداختند و ضمن قبول پرداخت جزیه و خراج» پر جان و مال و فرزندان خویش»امان خواستند. ابوموسی ضمن قبول خواستهٌ ایشان» عاملی در آنجا گمارد و سپس شهرهای ماسپذان» شیروان و صیمره " را بدا شرط که فرمانده عرب خون هیچیک از ایشان را نریزد یا آنان را به اسیری نگیرد و زر و سیم مردم نستاند به صلح گشود. در عوض, اهالی تعهد به پرداخت جزیه و خراج کردند." در سال ۲۳ ه. اعراب روی به همدان نهادند. در این زمان همدان گریزگاه سپاهیان ایرانی بود که در نهاوند شکست خورده و فراری شده بودند. " ((مغيرة بن شعبه)» که پس از عزل عمار بن یاس از سوی عمر والی کوفه شد. (جریر بن عبدالله بجلی» را در سال ۲۳ ه. به همدان فرستاد که او نیز با مقاومت اهالی همدان منوابحه گشت همدان به جنگ گشوده شد و همان شروط صلح نهاوند برایشان نیز مقر رگردید اما آنان پس از مدتی» در عهد عثمان سر به شورش نهادند و عهد خویش شکستند که مجدداً همدان به جنگ فتح گردید و مقرر شد که خراج زمینها و جزیه سرها همراه با صدهزار درهم به مسلمانان داده شود که در قبال آن اعراب نیز تعهد کردند به مال و زن و فرزند آنان تعرض تکنتد. ۵ ۱ فتوح البلدان؛ ص ۳۰۳و تاریخ طبری؛ ج ۲ ص ۳۷۸. ۲. به نوشته لسترنج» در باخعتر ر کوپسک» در مرز باختری عراق عرب» دو ولایت «ماسبذان» و مهرجان قذق» قرار داشته که مهمترین شهرهای آنها سیروان و صیمره بود و هنوز خرابههای آن دو شهر باقی . است. ماسبذان امروز به ناحیهای گفته میشود که در جنوب صحرای ماهیدشت واقع است (جغرافیای تاریخی سرزمینهای خلافت شرقی؛ ص ۱۸ ۲). ۳ فتوح البلدان؛ ص ۳۰۴. ؟ تاریخ طبری؛ ج ۲ ص ۳۷۶. . همان؛ ص ۳۰۶. خن
— পৃষ্ঠা ৩৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।