تاریخ شاه شجاعی /۱۸ در جایی که اين تخت گذاشته میشد بالای آن آفتابگیری (شامیانه) نصب میکردند. اگرچه وقایعنگاران عصر شاهجهان دربارة آن نیز بهتفصیل گزارش دادهاند ولی کسی معانی آن را توضیح نداد ولی میر معصوم چنین معنایش کرده اشیتا: "محرّر این نامه سیاهی در یکی از نوروزهای سلطانی که بارگاه آسمان کارگاه پادشاهی موسوم به«دل بادل» است و دل بهفتح دال در زبان هندی لشکر را میگویند و بادل بهفتح با و دال ابر را نامند. یعنی این خیمه بر لشکری سای گستر است» درپیش خاص و عام برپا کرده بودند". ولی این جانب معتقد است که دل ببهفتح دال» بهمعنای ستبر و کلفت بهکار رفته است یعنی سایبانی که بهکلفتی مثل ابر باشد و زیر آن آدم از تموزت آفتاب و گرمای سوزاننده شمال هند مصون بماند. چنان بهنظر میرسد که محمّد معصوم بیش از یک وقایعنگار و یک مورخ. شاعر و انشاپرداز بود. و ابیات خود را در چندین جا بهکاربرده است و در یکجا چنین میگوید: این نامه سیاه دیوان عمل را در استماع جنگآوری راجپوتان این چند بیت بهزبان گفت بیاختیار بهحاطر رسید. نوشته میشود: صف راجیوتان آهمن قبا شکافنده از نسوک یزه هسوا شده حمله بر همچو شیران مست بهسوی مغل تیغ هندی بهدست رخ افروخشه ز آتسش کینهها . ز نسوک سنان دوخشه سینهها تدانتنتهزم گس طرسق کرشتور گنه ایتهتا تدار تاه یسم از سیر به جان دادن خویش راغب چنان که مردن تو گویی بود جان شان ز سختی ایشان اجل در تعب که خارا شکافند و آهمن سلب ۱ میر محمّد معصوم بن حسن بن صالح: تاریخ شاه شجاعی, همین کتاب ص ۱۱۱-۲.
— পৃষ্ঠা ১৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।