. .بهاوج کبریا کز پهلوی عچز است راه آنجا سرمویی ایب خم شوی بشکن کلاه ۱ ۱ در این بیت ابالعانی انسان اه وظیفه الیش که طاعت و بندگیست متوجه میسازد و از استکبار که ضد غبوذیت است منم میفرماد و غجز را وسیله تقرب به آستان البی و کبرنایی میداند. یعتی به بارگاه کبربایی حضرت حق جل علی شانهبنون راه عجز و بندگی راه دیگری وجود ندازد و انسان میعواند از راه عاجزی بدرگاه کبریا خلت عظمثه بار یابد و در صورتیکه يك سر نو اینجا سر تسلیم خم کند من ویو ۳ پیدا میگند و آنوقت است که بنده میتواند باین تقرب بنازد "و التخا رن کند. - ه این راهم باید متذکر شد که عرفا از حاظ زوش باهم معخف او هر يك از این غزیزان مطایق ذوق خود بیکی از سخایای اخلاقی مانند زهد تقوی. جود و سخا. صدق و صفا و عجز و انکسار و غیره سك نوده و آنرا اساس و تهداب کار خود قرار داده اند. چنانکه ابوالعانی عجز و انکسار را زیر بنای تصوف خود دانسته و همین سجیه را طریق وصول بحق شناخته است. ۱ شاید علت اختیار اين روش از طرف ابوالعانی آن باشد که در بارگاه کبریایی عجز و انکسار وجود ندارد لهذا ار تعالی خریدار عجز بندگان است. یعنی وقتیکه بنده عجز خودرا تقدیم آن بارگاه نمود مورد قبول واقع میگردد. علیْ ای صورت چون این بیت يك شعر حمدیه و در حین حال عبارت آن منطبق با روش و مسكك ابوالعانی بود تیمناً در سر آغاز این دفتر مطلع قرار داده شد. والله الستعان. مه
— Page 15 —
This text was taken automatically from the PDF and may contain errors. When in doubt, check the original page.