رسائل جامع خواجه عبدالله انصاری
/ ১৭৬
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

او و اه چا و وم و و و ام و ما و تا وا او و و و و او و و و و او و و و و متام وا وا و و و و وا ون و و و و و اج ماو و ما و و و وا او و او و ود وا و وا وا دا او او ده و و و و سا له دل وجان خواجه عىدأله | تصاری ۳۱ ای ا گر بردار گنی رواست ممجور هکن وا گر بدوزخ فرستی رصاست از خود دورهکن البی مکش این‌چراغ افروخته را ومسوز این‌دل سوخته را . ای هر کرا برآندازی . بادرو بثان دراندازی . الپی همه‌تو . ماهیج . سخن‌اشست برخود هییج . الهی گفتی کر دهم . آمیت دان تماهست (۱) تا کرم و درماست . زا آمیدی حرامست ۰ الپی طاعت فرمودی و توفیق بازداشتی. ازه‌صیت منع کردی برآن داشتی . ای‌د برخشم زود آشتی آخرمرا درفراقبگذاشتی الپی امانت‌را می‌نهادی دانستی که چنینم . الپی تا ازمهر تو اثر امد . همه‌مر‌ها سر آمد . الهی من کیم که تراخواهم . چونمن ازقیمت خویشآ گاهم . دل ودوست بافتن بادشاهست . سدل ودوست زستن گمراهست ۰ گفت نوشی است همه زهر و خاموشی زهر ست همه‌نوش . کار عأت دار که راهبرست . ته‌طاعت که ز ور ست ابراهیم رااز آن‌چه ز بان که‌بدرشآزرست.و آ زرراچه‌سوداز | نکه ابراهیهمش سر است. عشق‌مر دم خوارست . بی‌عشق‌مردم خوارست . عشق نه‌نام دارد و ند درگ و نه‌صلح دارد و نه جنگ . وصد دوسمی دانی که چرا دراز است ۳ زرا که دوست بمنماز است ۰

— পৃষ্ঠা ২৩ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।