در این زمان که بهار سال ۹۸۵ هجری قمری بود دو تن از سرداران نامدار اپران, بنام مرشد قلیخان و علیقلیخان بسر آن شدند تسا عباسمیرزا را بسه سلطنت بر گزینند لذ! در جوارقلعةٌ نیشابور بساط سلطنت بکستردند وتخت زرین برپاداشتند و میر ملای تربتی که از منجمان اردو بود ساعتی سعد تعیین کسرد . در آن ساعت قالیچةٌ مخصوص سلطنت بدست میر سید علی جبلعاملی که یکی ازسادات جلیل و فضلای نامدار بود گسترده شد و عباس میرزا را بر آن نهادند وسران قزلباش گوشه. های قالیچه را گرفتند و بر تخت جای دادند و از آنروز او را شاهعباس خواندند و در آن خطه بنام او خطبه حواندند وسکه زدند. سالی چند براین منوال گذشت تا شاه عباس هیجدهساله شد و به قزوینرفت. در این زمان محمدشاه بر تخت ساطنت جای داشت آنگادمجلسی درجهلستون قزو ین بباراستو تاج شاهیاز سر بر گرفت و برسر فرزند خودنهاد و شاهعباس فرمانروائی وسلطنت کل ممالك ايران بیافت. تاریخ جلوس او را شاعری چنین سروده است: کرد بر مسند شهنشاهی چونجلوس آذشههمایون گاه.. سال تاریخ دل طلب میکرد ها تفیبا نگّتزد که«ظل اللّه» ٩5 شاهعباس از جانبمادر دهپشت پادشاهی کردهاند و نسب اوبیست ويكپشت ره حضرتامام زینالعا بدین (ع)میرسدو از جانب پدر» پشت هفدهم بادشاه بو دهاند آنگاه به کورة درویشی قدم نهاده و باز بادشاه شدهاند و نسب پدری او هم باسی پشت ده حضصرت امام موسی کاظم (ع( مر سب هم جع شاه عباس مس لز آنکه ره ساطنت ز سیكل دون در زک یه تدمیر کسر دنکشان پردانعت و اوضاع نابسامان کشور را سامال بخشد و آرامش و امنت و و از کرد ۷
— পৃষ্ঠা ৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।