<سبالامر تو اب اعلی علفایخان غوریان را بجمعی از شاملو داده راه ساد دسیته شد در این اثناخبررسید کهنواب بلقیس مکانیفخر النساپیگم که یت تسرد از پیش بااوبود وقزلباش را از بیحساب منع مینمود و نواب سکندرشانی بعیش و عشعرت خود مشغول بود و به امور سلطنت پر ملتفت نمیشسد جمی از مغسدان قزلباش بقتل این معصومه زبان یکی کردند وسلطان حسین خان و لد علیتلیخانهقرر فرمودند که بهرات رود و نو اب کلب آستان علی را بعراق آورد و ا کرو انیت تاش تساهل و تکاهل ورزد اولاد و اتبا ع و اقوام او که در عراقند بقتل آورن-د از آن بعد متوجهدفع علیقلیخانشو ند بنابرغرضی که مد کورشد سلطانحسین خان رافرستادند جون بهر ات رسید رسم استقیال و آئین و عزت و ضیاقت بجای آوردند و در هر مجلس انوا ع تکلشعات و پیشکشها نمودند و چند روز سیر و با غ و شکار جر که اشتغال نمودند مقارن این حال خبر رسید که جمعی از اوزبکان مرو بتاحت بأدغیس آمده از اسب وگاو و گوسفند و شتر آنچه بنظر رسیده بردند فیالفور علیعلیخان خود بسا لشکر بهایافار واستعجال تمام در ساری کنسار مراب خود را بایشان رسانبد و تمسام آن جمع را بتیح بیدریع از هم گذر انیدند و عنایم آن <دو و ر | ضمیمهةً اسباب تانعت نموده آوردند و جون مراجعتفرمودند بامر اء خر اسانبدستور سابق درباب دادن نواب کاب آستان علی صلاح دادند و جون اصلا و قطعا خلل- در بنیان عهد و میثاق سابق راه نیافته بودگفتند که ار حضرت خان از کشتن بدر و اقو ام اندیشه دارند ما نداریم و اسر تو بدهی مسا نمیدهیم.علیقلیخان گفت غرضص امتحان شما بود واگرنه ما جماعت شاملو سرو جان و مسال یکیباره در راد نوات کات اسان علی داددایم مادر و پدر من فدای نام شاه عباس باد پیر د! جواب داد و مر عص برفتن جا اب عراق گرداند , سلطان سین خحان شاءاو دانست که او در این راه کشته باید شد دانسته متوحه عراق شد و خحودرافقدای نوات کاب استان علی دانسته کرد و جون میرزا سامان میدانست که رفتن سلطان حسینخان بجانب
— পৃষ্ঠা ৪৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।