۳۸ تاریخ نگارستان گودرژ نبزاینمالداشته از فتوحاتهر چند طرب افزا بودی خوذیعال نشدیوازمکروهات گر چهمعنت آمیز بودی ملال و کلال بدو راه نیانتی کوناه باللای کندم گونپا کیزه پوست شیرین هسظ ر اقفر اج بشت» کوناهساق نود بز بانغر بی و فازسی تکلم امودگوسهژن داشت و در سالی زیاد از یکنوبت با ژنان صعبت نداشتی هزار نفر ععله معلبخ و هز ارو دوپست بار گیر آلات مطبخ او دا ميکشیدند و بغیر کاو و مرغ هبه روژه یکمد و سی گوسفند در شیلان او بکار دفتی چون در شپور سن(۱۳ ست لائن وماة از غراسان متوجه حج شده حکم کرد و تهدید بقتلنمود که هیچکس از اهل قافله طعام نز ند بلکه آقدر که خواهند از مطبخ ار برند و در خلال آنعال روزی شخصی برای مرش آشی مي بخت ابو مسام بمظنهٌ آنکه بخلاف حکم طاممیپزد خواست کهاو را بر نجاند او حال زا سان کرده مد از آن مقرر کرد که هر روز چند دبك و بوغان جبه هر مر یضی دز مطیخ او تر تیب نمایند عدد مقتولانش بفیر آنکه در جنگپا و حصار هابود ششصد هزار روایت کرده اند آغرچوناز رهگذار غنایمشامیان مپان او و |بوجفر بالکلیه بز بان رنه بود برخمت از آنجامنوچه خراسان شد چون به ری رسیه کسان ابو جعفر بدلداری بیش او آمدند او با وزیر ود مشررث نبوده وزبر صلاح در دفتن دیب ابو مسلم باو متوجه نشده متوجه در گاه شد وچون با ابوجعفر ملاقات نمودند در کارخود متردو شد دیگر باره اژوزیر استدهای ندیم کرد آزگفتتر کتالر ی بالر ی داين مثل شد آخر هم در آن ایام در بیستوبنجم شعبان سنه۱۳۷ سبعو تلائین وماةیفرمودا بو جعفر مقتولشد ومصدانمس اعانظالما سلطهالل4علیه بوضوح پرست نظم ؛ هیچ سوری نکند تربیت ناقابل گر چه بر تر نمی ازخلقجهانمقدارش سبزوخره شود از نم بارانهر کز حارخشکی که نشانی سر دیو ارش ۳ از علیبنقطین منقول است کهچون ابوجعفر بعد از برادرش ومیالبدايی . سفاحبر سریر حکومت نشست خواست که بنای بغدادنمایه من و جیمی آزممندسان و معباران بائغان اد بر آن ار اضی که الحال داد است سیر ميکرديم در آن انا من از میا ايشان جدا شده بدیر راهبی رسیدم چونراهبر| نظر بر من افتاد پرسبد. که این کو کب کیست و منثأ این ترودچیست گفتم که این ابوجعفر است میخواهد در این حوالی شپري بساژد راهب گفت که مادر کتب سیاوی دیدهايم که مقلاص نام شنذمیدراینجابه بنای بلدهُ نوفیق خواهد یافت نه ابوجفر چرن اژراهب ابن سغن شنیدم متوجه ابوجفر کشته بتفریبی سعخن مذکور راذ کر کردم وک چون این سخن شنید ازاسب جدا شده سجدة شکر کرد . همگنان ازسبب آن سئوال کردند گفت که ما دراو آن شیمروان او قائی درغایت عسر ت میگذرا ندیم ودد دستانی که بودیمقررشده بود که هر روز هر يكك از اطفال طعامی مر تپ داز نید و بت که بمن زسید هیچ نداشتم
— পৃষ্ঠা ৫০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।