۲ تسیر انورالقرآن شبگذراندن آنها در آبادیای دیگری تا این که به شام میرسیدند » . «در آنها شبها و روزها با کمال امن و امان سیرکنید > یعنی : برایشان گفتیم : در این فریههای بههمپیوسته و زیبا و خرم » شبها و روزها آسوده خاطر از آنچه که اسباب تبرس و بیم شماست » سیروسفر کنید . به قولی : شمار آن قریهها چهارهزاروهفتصد قریة مشجر و مثمر بود» که آنان بهمدّت چهار ماه در کمال امن و امان در آنها شیر میکردند تا آن که فاصلٌ میان مأرب و شام را میپیمودند . قتاده میگوید : « آنها در این مسیر پر از نعمت -بی آنکه از چیزی بترسند با از گرسنگی و تشنگیای بیم داشته باشند سیر میکردند » به گونهای که مسافر این مسیر » نیازی به حمل آب و توشة راه نداشت و در هرجایی که فرود می آمد » آب و میوهای فراوان مییافت ) . ولی آنها شکر نعمت را نگزارده بلکه خواستار رنج و مشقّت و زحمت شدند ؛ فا لو ربا بعد نیت آسقارتا و طلمها آ: و نفسهم فقجعلتهم احادیث و مرَقتَهم ک مق دق دك لایت + لک سار شکور ) (تا گفتند: پروردگارا! میان سفرهای ما فاصله انداز »یعنی : از نعمت ملول و دلتنگ شده و بر عافیت شکیبایی نکردند و درازی سفر و دوری میان آبادیها را آرزو نمودند تا به اسبهای نجیب و اسباب و آلات سفر خویش فخر نمایی کنند (و بر خود ستم کردند » با کفر و معاصی «پس آنها را افسانهها گردانيدیم )برای آیندگان بهطوری که بعد از آنها مردم اخبار و افسانههایشان را با تعجب نقل میکنند » چنین کردیم تا مردم از حال و فرجام کار آنان درس عبرت بگیرند (و
— صفحة ٢١ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.