مالیا بیا ودراز وباريك است که در گل وزمین آبنالك بود. وبهراتب برمیآیند وصورت حیوانات بهتدر یج پیدا م ی کنند» تا بحدی که حیوان غیرناطق بحیو ان ناطق نزديك ميشود» همچون فیل وبوزینه ونسناس. و چندین هزار سال درین مرتبه میباشند» واز گردش افلاك وانجم پرورشمیپابند. ودرین مرتبه نام وی نفس حیوأنی است. آنگاء از حبوان بهانسان میآیند. واول صورتی که ازصورتانسان پیدا میکنند» صورت زنگیان است» ودرین نام وی نفس انسانیست» یعنی نفس ناطفه, بهم انب برمیاً بند تأ بدرجه حکما رسند... الی آخر (انسان کامل نسفی ص ۴۱۱ ببعد) یا در مسئْله زمان ومکان رحدود وآعداد وانحاد وجود؛ صوفیان را نظری خاص است که شرح آن درین وجیزه نمیگنجد. وبرای نموضه بهتقل چند بیتی از هثنوی مولانا ده ميشود. پیش ما سنسال ویکاعت یکلست آن درازو کو تهی درجتنهاستِ که از آنسومولد ومادت یکیست در معانی قسمت و اعداد ثیست منسط بودیم و يكث جوهر همه يك گهر بودیم همچون آفتاب چون بسورت آمد آن نور سره کنگره ویران کنید از منجنیق شرح این را گفتمی من از مسری نگتهها چون یم بو لادست بو پیش این الماس بی اسپر میا زین سپس من تین کردم در غلاف که درازو کونه از ما مُنفکیست آن. دراز و کوته اندرجان کجاست دفتر ۳ نی ص ۱۶۶ س ۲۹۳۷ صد هزارانسال ویکساعتیکیست دقتر ! نی ص ۲۱۶ س ۳۵۵۴ در معانی تجزیه و اراد نیست بی سرو بیپا بدیم آن سر همه بی گره بودیم و سافی همچو اب شد عدد جون سایههای کنگره نا رود فرق از میان این فربق ليك ترسم تا نلفزه خاطری گر نداری تو سپر واپس گریز کز بریدن تیغ را نبود حیا نا که که خوانی نخواهد برخلاف دفتر ۱ نی ص ۴۳ س ۶۸۶
— পৃষ্ঠা ৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।