Sharh e Istilahaat e Tasawwuf: Jild e Awwal (Farsi)
/ ৩৯৭
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

نو شرح امطلاحات تصوف بازش داشته است چنانکه فرموده است «لانسر فوا انه لابحب المسرفین.» (سوره‌الانعام آپه ۱۴۱) ودرجای دیگر فرموده است: « کلواو انتربوا ولا آسر فو | انه لابحب‌المسرفین.» (سوره الاعر اف آبه ۳۱) واهل تبذبر و اسرافرا پاران شیطان‌خوانده است: «ان‌المبذرین کانوا اخو ان‌الشباطین.» (سوره بنی‌اسرائیل ایه ۲۷) اما استفاده از نعمت‌های دنیا واز رزق و روزی سالم ونيك را نه‌تنها نهی نمی کند بلکه استفاده از آن را توصیه فرموده «قل من حرم زین‌الله التی اخرج بعباده والطیبات من‌الرزق قل هی للذین آمنوا فی‌الحیوة الدنیا خالصه.) (سوره مبار که الاعراف آبه شریفه ۳۲) رسول خدا صلی‌الله علیه واله وسلم ویاران او با همه زعد و تقوای خاصی که داشتند هیچگاه خود را ازوسایل زندگی محروم نمی ساختند ویهره‌مندی از نعمت‌ها را جرام نمیدانستند. اما زهد و پارسایی همیشه مورد توجه‌شان بوده است وتجنی‌الامکان از تجملات بی‌جا وعیش وعشرت‌های بی‌مورد وافراط در مور زندگی اجتناب میکردند. مردمی زاهد و پارسا بودند وبدنیا و:هراتپ.آن دلبستگی زیادی نداشتند» اما تار لك نبودند و هميشه در آبادانی جهان سآعی و کوشا بودند وخلق‌را هم به کار و پیشرفت امور تشویق مینمودند. اما زهد وپرهیز کاری» وترك دنیا ولذات آن که ناچار با رباضات ومشقات فراوان همراه بود. ازوقتی پیدا شد که اسلا گسترش پیدا کرد و عده‌ای مخصوص از تابعین و پیروان آنان با همه وساپلی که در دسترس بود نه‌تان وخرما و لباس پشمیته و زندگی بسیار سأده سنئنه کردند تا آازین طریق شباهتی به‌صحابه و مسلمانان اولیه پیدا کنند. پاید باین نکته اشاره کرد این ترهد وپرهیز کاری شامل‌همه‌مسلمانان نمی‌شد بلکه عده‌ای معدود بودند که ین را وروش را با مشاهده تنجوه زند گانی بعضی از صحابه اتخاذ کردند» چه زند گانی سخت زاهدانه علی‌ین ابی‌طالب علیه‌السلام در کوفه وبصره که مرکز اجتماعات مسلمانان آن روز گار بود ونحوه معيشت کمیل‌بن زپاد وحسن بصری وبسیاری دیگر از پیروان او در بسیاری از مسلمانان آن سامان سخت مور افتاد وباعت

— পৃষ্ঠা ৩৩ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।