گروهی گفتهاند: بدان صوفی خوانند که تولی باصحاب صفه کنند. و گروهی گفتهاند که: این اسم از صفا مشتق است. اما برمقتضی لغت ازین معانی بعید میباشد. پس صفا در جمله محمود باشد و ضد آن کور بود». آنکه بهمحبت مصفا شود صافی بود» و انکه مستفرق دوستی شود از غبر دوست بری شود صوفی بود. برمقتضی لغت اشتقاق این اسم درست نگردد از هیچ معنی, از آنکه این معتی معظمتر از انست که این را جنسی بود نا از آنجا مشتق بود که اشتقاق شیئی آزشیئی مجانست خواهد و هر چه هست ضد صفاست؛ اشتقاق شیثی از ضد نکنند. (همان کتاب ص ۳۵). ابنجوزی گوید: در زمان رسولاکرم صلیالله علیه و سلم کسانیکه بهاسللام میگرویدند «مسلم و مومن» میگفتند. و پس از آن کسانیکه بهزهد و عبادت شهررتی بسا مییافتند «ژاهد و عابد» نامیده ميشدند. اما بعدها جماعتی پیدا شدند که بکلی از دنیا احراض کردند و همه وقت خود را صرف عبادت حق و انزوای از خلق نمودند, و گفتند اول کسی که خوه را وقف عبادت کرد ودزخانه که مجاور شد «غونبنمر» بود که «صوفه» نامیده شد اسم صوفی از آن بهبعدشهرت یافت و اطلاق بهجماعتی خاص گردید. (تلبیس ابلیس) استاد ابوالقاسم قشیری ایسن کلمه را مأخوذ از صفا و صفوت دانسته است که مراد از آن صفای دل و انشراح سدر اهل تصوف است. اما ابونصر سراج و بسیاری دیگر از مشایخ صوفیان آن را مشتق از «صوف» بمعنی پشمینه میدانند و چون صوفیان پشمینهپوش بودند وخرقه خودرا که دراين فرقه اهمیتی بسزا داشت از پشم تهیه میکردند آنها را «صوفی» بعنی پشمینهپوش خواندند. (باختصار از اللمع ص ۲۵ تا ۲۲) و نیز رك ذیل کلمه خرقه دراین کتاب". ۳۳ اس کتفالمحجوب ص ۳۴ ۲ جهت اطلاع بیشتر از وجه سمیه تصوف در آثار صوفیان راك: حلبةالاولیاه چ ۱ س ۱۷ تا ۲۲ و کثفالمسجوب ص ۳۴ تا ۳۹ واللمع ص ۲۵ تا ۲۲ و مقدسه ابسن خیلدون می ۳۹۲ والتسوف ژکی مبارك ج ۲ ص تا ۳۸ وفیالتصوف الاسلامی ص ۶۵/7۶۶
— صفحة ١٠ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.