گراستخوانم بوسیده ریخته شد بیدل کجازوال کند ذون یادش از دل سا رف ۱ زان پیش رکه داد صلای الست را بنواخت وصل او دل عشان سست را رسزی که روح قدس نشد و سطلع برو آسوخت جاو آدم خاکی خجست را چون ذات بی نشان به تجلی ظهور کرد روش نمود چشم تجلی پرست را ظع حقیقد قعش شده ایجاد هر چه هست 9 ۳۹ 1 حبعْ وک ح وهای و پیوند داد حال سرآپاشکست را لوانمصیارج الط لت 26
— পৃষ্ঠা ২৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।