جزء ( ۱۲) هود ( ۱ ۱) ۱۳ (و اگر به آدمی پس از محنتی که به او رسیده نعمتی بچشانیم» میگوید : سختیها از من دور شمد )یعنی : اگر حدای سبحان به بندة خود -بعد از آنکه در رنج و بلای فقر يا بیماری یا ترس و بیم گرفتار بوده است -نعمتهای خود -از جمله سلامتی و توانگری -را پچشاند » او این نعمتها را به آنچه که از شکرش سزاوار است مقابله نمیکند بلکه میگوید : مصیبتها و رنج و محنتهايم از من دور شد و اثر آنها از بين رفت ! بی آنکه در برابر دورکردن آن حال و روز بد ؛ شکرگزار خداوند متعال» با منتپذیر وی باشد «بیگمان او شادمان و فخر فروش است ) یعنی : او به آنجه که خداوند عبر وی از نعمتهای آمادة خود منت نهاده بسیار فخر فروش ؛ گردنکش ۰ خودستا و برتری جو و از روی سرمستی ؛ تسش ۱:06 بر و ناسپاسی بسیار شادمان و به خود بالنده است . آری ! اين طبیعت انسان است ؛ بهجز کسانی که به وصف صبر و عمل صالح موصوف باشند : لا زین وا وعَملوا اسدلحت أواتبك هثم متفرة و 2 #۸ اجر حکبور ( («مگر کسانی که شکیبایی ورزیده و کارهای شایسته کردهاند ) پس آنها در هر دو حال نعمت و نکبت» در مقام شکر و صبر پایدار بوده خدای عروجلٌ را در همه حال و از جمله در هنگام زوال نعمت نیز شکر میگزارند و حمد و سپاس وی را بر زبان دارند ؛ همان طوری که او را در هنگام زوال نکبت و بلا و حصول نعمت و رفاه یاد میکنند » از آن رو که میدانند اين نعمتها از سوی اوست. پس به داشتن نعمت ؛ سرمست و متکبّر نمی شوند «آن گروه ) موصوف به وصف صبر و عمل به شایستگیها «برای آنان است آمرزشی 6 برای گناهانشان «و پاداشی بزرگ ) و بسیار
— পৃষ্ঠা ১২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।