۱ ۱۲ ) گسیختی امت و برهتن !نخان نشین ازمندل جبین سر گرم رزک بناي سید ریختن - بتونیق |عءمعالم دی نبويگرمي تصر زنمتنش عرش اهنقباه - وببرکت میانت مآثرشرع مصطفوي دست زلزله حوادث از دا کاخدولنشکوناه - درمعمل قاضیانقضا قدرنش بتنفیذ احکام شریعتا غراگدا با جهشید مذر با خورشیه درش بدرش - و بمنابست *عنسبان تدر صولنش درمنع ثاربدع و اهوا آممان از کیکشان دره بر دوش - بميامن سعي و اجبنادش کار دین و ملت با بگ و ماز- و از بان تبغ جهادش زبان الم بر کفر دراز - ازهیبت ترکناز قبر دشمن گدازش هندري مرگشي که در هند مانده زلف بنان ات - و کافر طرازي که ترّك بیداد نکرده دل بیرحم خوبا- ررژي که زاننش لوای معدلت درجبان انراخته - نخست رنعکین سپپر و جور انچم از ناک زدگان نموده - و دمی که همتض بهءشایش کارعالم پرداخانه ادل گزه از پیشانیی اخت فرد بسته بی طالعان کشوده - بمیامی عدل و دادش همه چیز براملی گرائیده مگر میزان که دمبدم از سأچیدن بار عطایش خم میشو < ربه برکت مدق و سدادش هرماية انزایش پذیرئنه (ا حامل بعرو کال که هرنفی ازباد دحني سخایش کم مدشود - سررشنة زنجیر مدلش دردست مظلومان جوردیده از ملسله زلف معشوق در دست عاشق ستمکشید« خونتر- و نوای کوس انصانش درگوش داد خواهان بیقاب از نشمگ طنبوروناب در مسامع مسنان خراب ولیفترشعنظ تبرش موذي ررشانکجرزذارر بسان مار پوست از تن کرت کشیده- و جله غضبش کبنه گرگان مردم آزار را «سای برا 0 ر گودفند درمسلخ عدالت سر بریده در پرسش « معدلتش ظالم پیشگان جور پررر را هبل ررز جزا وافطراب باز پرسمعشر. ردربارگ۱ نصفنش چرخ نتذه گردرنداکش با خواست شور و شر کم اشاني که پا از ندز گلیبخود بیرون میکشیدند چوی نقش قالین بر بساط انصانش اکد کوب سواست را آماده اد - و خود ناشناسانی که قدم از حد خویش فراتر می نبادند بنوزک ناه یدیدش همه درباي خود ایستناده.پالرنگ غضبش برگردن سرکشان و جداران چون طوق قمري با گردن همراد. رگسیتنن زلجیر قبرش از پای خود سران ر گیرنتران از سومان اجل میانجی خواه- از بمتکید شعنف عقابش در برذه داری تاموس غبع زا ازچاف پرده نانیس پیه تن در کداخابن - و بسطوت تورمان صلحش درنبیمی پرستان لاله در بزمکاد گلستان بانداز مافر از کف انداخت - اگردر چمی ازتابش حرارت خورشید رک گلی غلسته چبرة غضبش بتقصیر هو داری حاب چون عارض آنتاب گرم برانروخن است - و اگر در گلستان از کشاتش تعدی باد قبای. اطلس گل ر پیراه حریر له چاکی خورده بکوتاهی رفواری آن خیاط نامیه را از غعلة عتابش بیم موختن :مایت محتونی عدالنش گل حساب خردا خوده از نسیرمینواند گرنت - و به پشت گرمی*عاسب انصانش ابرشهار ور خویش از دریا می توند جست - ار نه جرم کجردری [سمان بودی - تک رفاک پیمایش بناخسی تدبیرعقد؟ ذن بکشودي - داگرردی آنتاب ورمیان ندیدی - نررغ اختر رایش ازهرذرا خورشيدي نمودي - خباط تا دردوخنس خلعت بقا برنامت
— পৃষ্ঠা ১৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।