مكتوبات معصوميه
/ ৪৩৩
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

- ۵۷ - ایشان که پیشوای اهل ولایت و مقتدای صوفیه بودند ترلك تعرض بودی اینهمه مبالغه در امر معروف کی کردندی و نیز حضرت شیخ فرموده الذی یمر به و ینکر علل ضر بین فکلما وافق الکتاب و السنة والعقل فهو معروف وکلما حالف ذلك فهو منکر ثم ذلك ینقسم قسمین احدها ظاهر یعرفه العوام و اخواص و هو کوجوب الصلوة الخمس وصوم شهر رمضان و ال زكوة واحج و غیر ذلك و من النکر کتحریم الزنا وشرب مر والسرقه وفطع الطریق والر بوا والغصب و غيرذلك فهذا القسم یجب انکاره عل العوام کما یب عی النواص من العلماء والقسم الثانی مالا یعرفه الا اخواص مثل اعتقاد ما جوز علی الباریٌ عز وحل و مالایجوز علیه فهذا مختص با لعلماء انکاره فان اخبر واحد من العلماء ذلك احدا من العوام جاز له ذلك و وجب علی العامی انکاره عند القدرة. فضیل عیاض که از اکابر صوفیه است فرموده من احب صاحب بدعة احبط ال عمله و اخرج نور الامان من قلبه و اذا علم الثه عز وجل من رجل انه مبفنض لصاحب البدعة رحوت الْه تعالی آن یغفر له و ان قل عمله و اذا رایت مبتدعا ی طریق " فخذ طريقاً اخر و قال فضیل سمعت سفیان بن عيينة رضی‌اله تعال عنه یقول: من تبع جسازة مدع لم پزل فی سخط اف عزوجل حتی پرجج وقد من البی ص اه تعال علیه و عل اله وسلم فقال صل ال تعالی علیه و اله وسلم (من احدث حدئا اوآوی حدئا فعلیه " لعنة ال والانکة والناس اجمعین لایقبل عنه صرف ولاعدل) یعنی بالصرف الفریضه و بالعدل النافلة در حدیث آمده است (با عاثشة ان الْذین فرَقو تم رکاو یم هم آَضحاب البتع وَضحاب الَمواء یس هم نز انا منهم بریه هم هی بر) طسی عن عمر. اگر مشرب صوفیه کرام ترك تعرض بودی چرا یکی از رسای صوفیه فرمودی آن روز که در میان صوفیان بنقار نگذرد آنرا خبر ندانند شیخ الاسلام فرموده که نقار صوفیان کن مکن است پس حاصل معنی حنان شد که روزی که صوفیان میان خودها امر یروف وهی گر ایند ومد هنت بکنی آن ی تست نات مامل یت مود جاید که بعدم تعرض قائلند عذاب و ثواب اخروی و مواعید شدیده که در باب اعمال سوء در قرآن محید و احادیث صحیحه وارد شده است قبول دارند یا نه اگر قبول دارند پس جرا نا مرادی را از مهلکه عظیمه نه برآرند و طریق نجات را از عذاب سخت باو ننمایند اگر بر

— পৃষ্ঠা ৫৮ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।