مكتوبات معصوميه
/ ৪৩৩
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

۳۳ - برسم ماتقی از ساز ناهید خروش از شش جهت بر حاست آندم فلك از ابر کرده پنبه در گوش که مرغ گلشن حق گشت خاموش ۱ جهانرا آتشی در خرفن افگند بسا کس خانمان بر باد دادند خحود اندر حلوت وصلش هم آغوش بساکس رفته رفته گم شد از هوش زداغ غم بصحرا رو نهادند پی تابوت آن قطب زمانه حولاله نازنینان خانه بردوش حورعد نعره زن احباب درجوش در پیر مغان بستند افسوس جنان مرآتِ دل را حيرت افزود کنون کو رند؟ کو میخانه؟ کونوش؟ که گشته صورتِ حالش فراموش جوینهان شد زجشم مردمان او ندا آمد که آن معصوم مطلق ۷ 0 ‌ ی« 3 0 ۲1 7 حوحان درجسم تربت گشته روپوش بکوی وحدت امد دوش بردوش (رسنة ۱۰۷۹) بگوسال وصالش غیب دان بود اگر خواهی نشان سال عمرش که بود از جام غیب غشق مدهوش بگو واله دیگر باش خحاموش حضرت اورنگ زیب عالگیر فرموده اند . نظم: قیوم حهان خليفة ال در داثره وحود تا بود داننده راز های مکتوم 1 بودش بجهان مثالي معدوم تاریخ وصال او خرد گفت «رفته ز جهان امام معصوم» (سنة ۵۱۰۷۹ ناصر عل سرهندی که ملك الشعراء وقت بود و از جله حلصان چنین گفته: لیتسا ۰ ۱ جزاع خاندان نساب بسوی گلشن جنت قدم زد فروغ دین احد خواجه معصوم ۳۳ ازین و ان ربا کهنه بو طلب کردم ز دل سال وصالش ندا آمد «زعالم رفته معصوم»

— পৃষ্ঠা ৩৪ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।