مكتوبات معصوميه
/ ৪৩৩
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

۲۷ هر دو عالم در لباس تعزیت اشك می بارند و تو در معصیت وا الث وثو بو ای ال جاعت الراحمةتَعْها ار جع الم بحذافیرهاانتهی کلامه الشریف. ۱ آورده اندکه شروع مرض مبارلك ایشان حنان بود که درعین عافیت و کمال صحت روزی بدرس کتاب مشكوة الصابیح اشتغال داشتند در حین قرائت این حدیث مبارك احدیث هذا عن جابر قال قال رسول ال صل ال علیه و له وصحبه وسلم (بود اهل العافية یوم القيمة حین یعطی اهل البلاء الثواب لوان جلودهم کانت فرضت ف الدنیا بالقاریض) رواه الترمذی و قال هذا حدیث غریب همانا ازروی ابتلا در نعاطر عاطر یر قودق االشی وین باق ما رگبه وود تست فریت سای مرك رانیعت گرفتند و درس را موقوف فرمودند و معلوم اهل مجلس را شد که وجعی بساق ایشان لاحق شده اما بز بان مبار نیاوردند چه آن متمنا بوده القصه آن وجع بحدی غلبه نمود که از ساق و زانومتجاوز شده بتمام بدن اوجاع حیط گردید در وقت غلبٌ اوجاع اکثر بتلاوت کلام مجید شغل می نودند و بنماز جعه و جاعت خسه حتی الامکان از دست نمی دادند و بصبر و شکیبائی بسر می‌بردند و این شعرعربی در آن اوجاع اکثر بز بان مبارك می ِِ ‌ ٍِِ ان قال ی مت مت سمعاً وطاعة و قلٌ لداعی الوتِ آهلاً و مرحباً و دیگر اشعار شوق انگیز بزبان تازی و فارسی نیز بزبان مبارلك میگذشت ازان ها یکی بیت : گر بجان دادن میسر می شدی کس را وصال طالب وصلش بدی هرکس که جانی داشتی ونیز تکرار این شعر می نودند.

— পৃষ্ঠা ২৮ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।