را با صدر اسلام داشته باشید. مثلا از کسیکه کتاب سیره ای در قرن هشتم یا دهم نوشته باید پرسید اینها را از کجا آورده ای؟! اگر صادقانه از سیره ی ابن هشام يا مغازی واقدی يا طبقات ابن سعد گرفته ای. چه نیازی به تکرار همان مطالب فز کناب خلیک بوده است و آگر از شوت استاته آ با از افواه شنیده ای که هیچ ارزشی ندارد و اگر گفته های پیشینیان را تغییر داده ای که خیانت کرده ای. نکته ی دیگر اینکه: بعضی لغات چند معنی دارند. فرد عاقلی که صحبت می کند يا می نویسد باید شایعترین و اصلی ترین معنی لغت را استفاده کند که خواننده را دچار گمراهی نکند. همین وضعیت در مورد قرآن صادق است. معانی لغات قرآن همانهائی هستند که در زمان محمد رایج بوده است و اگر محمد (یا هر فرد عاقل دیگری) معنی کلمه ای را تغییر داده باید بگوید که دیگران را به خطا نیندازد. در مواردی روحانیون معانی اصلی لغت را رها می کنند و معنی دهم پا بیستم لغت را از گوشه و کتاز کتاین بیدا شین کی ابر به قر آندنسبت می دهنله اینکان تبر خرف فرات استت: ب- اضافه کردن کلمات يا جمله به آیه مثلا به آیه زیر دقت کنید: ِ ود آردنا آن هلک ری مرا شترفیها و فقو فیها فحق علیها لول قلی ها بش۱3 ۳ ۳ ( 0۱
— পৃষ্ঠা ৫১ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।