بیندیشم و پیوسته در تلاش بودم که اسلام را بعنوان ایده آل ترین و کامل ترین مکتب معرفی و از آن دفاع کنم. و مثل هر عالم دیگری برای دفاع از اسلام به فریب خود و دیگران می پرداختم. تا زمانی که از این خودسانسوری و خودفریبی خسته شدم و گفتم اگر اسلام واقعا از خدا باشد نباید در مقابل انسان کوچکی مثل من کم بیاورد. به خود اجازه دادم که ابتدا در مورد احکام حقوقی و سیاسی و اقتصادی اسلام کمی آزادانه بیندیشم؛ چون ترس آن کمتر بود. به اين نتیجه رسیدم که اسلام دینی ضد حقوق بشر است و راه حل معقول و مطلوبی برای اداره ی جامعه ی نوین بشری ندارد و بخش اعظم مشکلات امروز جهان اسلام. ريشه در اسلام دارد. نتیجه ی آن, کتاب اول من شد "نقد احکام حقوقی. سیاسی و اقتصادی اسلام". سپس بتدریج خطاها و ضعفهای قرآن را جمع آوری کردم. نتیجه ی آن حیرت انگیز بود؛ میزان خطاهای قرآن را خیلی بیشتر از حد تصور یافتم. خحطاهای قرآن خیلی خیلی بیشتر از کتابهای اندیشمندان بشری است. البته من همه ی خطاهایی را که يافتم مطرح نکردم. اگر خطائی توسط خودم یا مفسرین قابل توجیه (هرچند ضعیف) بود آنرا کنار گذاشتم. یافتم که قرآن کتابی ساخته ی یک انسان کم اطلاع ۱۶۰۰ سال پیش محیط عربستان است و هیچ ربطی به خدا ندارد. بیچاره خدا که اينهمه تهمت و افتراء و خطا را به او نسبت داده اند و او از خود دفاع نمی کند. لازم به ذکر است که چون این کتاب بعد از کتاب "نقد احکام حقوقی. سیاسی و اقتصادی اسلام " نوشته شد ناچارا بخش عمده ای از 5۲
— পৃষ্ঠা ৪২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।