منابع اسلام دو چیز بیشتر نیست. یکی قرآن و دیگری سنت محمد. این کتاب چون در پی بررسی قرآنست منبع اولش صرفا قرآنست و اگر آیه ای وضوح کافی نداشت برای فهم معنی آن به سنت مراجعه می شود. سنت هم فقط سنت معتبر شامل کتب معتبر احادیث نبی. مخصوصا صحیحین بخاری و مسلم. و شامل سیره رسول الّه ابن اسحق و ابن هشام و تاریخ طبری. به معتبرترین تفسیرهای موجود هم مراجعه می شود برای اینکه مفهوم آیه ای با توجه به قرآن و سنت روشنتر شود نه اینکه نظر مفسر اصل قرار داده شود. یک عامل اساسی در اعتبار منابع علوم نقلی. زمان منبع است. در علوم نقلی مثل تاریخ و مذهب و باستان شناسی. هرچه منابع به زمان وقوع حادثه نزدیکتر باشند معتبرتر و قابل اطمینان ترند. بنابراین من به همه ی محققان توصیه می کنم که به تفاسیر اولیه ی قرآن مراجعه کنید مخصوصا تفاسیری که از سنت پیغمبر استفاده کرده اند. چه کسی بهتر از محمد می داند که در قرآن چه گفته است؟ پس باید فهم قرآن متکی به قرآن و سنت محمد باشد نه چیز دیگر. هرچه ما از صدر اسلام فاصله می گیریم تفسیر ها و ترجمه ها انحرافی تر می شوند. و مفسران فرهنگ زمان خود را در فهم قرآن بکار می گیرند. مثلا مفسران چند صد سال گذشته افتخار می کردند که نظر قرآن در مورد جهان مطابق نظر بطلمیوس است ولی مفسران ۳۸
— পৃষ্ঠা ৩৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।