دفتر اوّل: در المعرفت / ۸٩ کسی گمان نکند که دوام وقت به اعتبار بقای اثر آن وقت. از تعیّن و غیره اطلاق کردهاند؛ لا بل الوم نالف والاسیشراژ نس اخال. لقّ لسن لا نی من اي یا [یرش :۳۶ ] بزه تقو بعض ان لحم [حجرات: ۱۲]. سخن به تطویل انجامید. بر سر اصل سخن آیم و گویم که چون مجال سخن در فضای قدس ایزدی حَلّ شا نیست» پس از مقام بندگی و دّل و انکسار ود سخن کنیم. مقصود از خلقت انسانی» ادای وظائف بند گی است. و اگر در ابتدا و وسط عشق و مَحبّت داده اند مقصود قطع تعلق اوست از مادون جناب قدس حل سُلطانهُ عشق و مَحبّت هم از مقاصد نیستند» از برای حصول مقام عبودیتند. بندة خدا لش وقتی شود که از گرفتاری و بندگی غیر او تَالی به تمام خلاص شود. و عشق و مَحّت وسیلاً انقطاع بیش نیستند. لهذا نهایت مراتب ولایت مقام عبدیّت است. در درجات ولایت» فوق عبدیّت مقامی نیست. در این مقام. خود را با مولای خود هیچ مناسبت نمیباید لا الاختیاج من جانبه والاسَعنَاء ال دنا وَصفَةٌ من جانب لول تعالی وَتَفدسَ. نه آن است که ذات خود را با ذات او تال و صفات خود را با صفات او عرٌّ سُلطانهة و افعال خود را با افعال او سبْحَانه به هیچ وجه مناسب داند. اطلاق ظلیّت هم از جمله سا« ۷ پیش از این به هیچ چیز جرأت نمینمایند. توحید فعلی که جمعی را در اثنای راه دست میدهد و فاعل» جز حق را سبْحانه نمییابند» این بزر گواران میدانند که خالق این افعال یکی است. نه مباشر آن افعال که ۱ ی خالق این افعال کیست. مباشران افعال
— পৃষ্ঠা ৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।