۸ مکتوبات امام ریّانی و منشأً توّم و اتحاد شهود انفسی با شهود صوری مذکور» حصول بقای شخص است در هر دو مقام. چه تجلی صوری. مُْنی نیست. اگرچه فیالجمله رفع قیدی از قیود مینماید. امّا تا حدٌ فنا نمیرساند. پس بقیهٌ وجود سالک در آن تجلّی حاصل است و سیر انفسی خود بعد از فنای اتمٌ و بقای اکمل است. پس لاجرم از قلت معرفت. تفرقه در میان این دو بقا نمیتوانند کرد ناچار حکم به اتحاد مینمایند. اگر معلوم کنند که بقای انی نزد ایشان معیّر به بقاء باه است و آن وجود را؛ وجود مَوموب حقانی می گویند. شاید از اين تومُم خلاص شوند. اینجا کسی نگوید که بقاء باه عبارت از یافتن خود است عین حق تَعَالْ وتَقَدس نه چنین است. اگر این معتی از بعصی عبارات این # مستفاد شود. آن را جواب گویم که اين بقا در مقام جذبه بعضی را بعد از استهلاکک و اضمحلال که شبیه به فناست» دست میدهد و اکایر نقشبندیّه قَدسَ ال تعالی أسرارَش تعبیر از آن به وجود عدم میکنند و اين پیش از فناست. این را زوالی متصوّر اس بلکه واقع است. گاهی او را از وی میستانند و گاهی باز میدهند. و بقایی که بعد از فنای اتمٌ است. از زوال مصون و از خلل محفوظ است. فنای ایشان فنای دائمی است. در عین بقاء فانی است و در عین فنء باقی. فنا و بقا که زوال پذیرند» از جملةٌ احوال و تلوینات است و در ما عُنْ بصَدّدو نه چنین است. حضرت خواجه نقشبند قَدسَ ال تغالی سره فرمودهاند: «وجود عدم به وجود بشریّت عود میکند. امّا وجود فنا به وجود بشریّت عود نمی کند.» پس هرآینه وقت ایشان دائتی باشد او حال ایغان سرمدیء بل لا وفت مه ولا عال: کان انقان با مرفت اوفازت است و معاملة ایشان با مُحّول احوال. پس قبول زوال مخصوص به وقت و حال گشت و آنکه از حال و وقت گذشت از زوال محفوظ ماند. دك فَضْل اللّه یرییه من یِشَاء وال دُو الفضل العظیم [اخدید: ۲۱],
— পৃষ্ঠা ৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।