دفتر اوّل: در المعرفت / ۸۳ فرمودند که اگر تمام شب خواب می کرد و نماز بامداد را به جماعت می گذارد بهتر می بو د. پس رعایت ادبی و اجتناب از مکروهی اگرچه تنزیهی باشد فکیف که تحریمی» به مراتب از ذکر و فکر و مراقبه و توجه بهتر باشد. آری» این امور به این رعایت و اجتناب» اگر جمع کند» فقذ فار فورّا عظیا [لاحراب: ۷۱]. وبُونه عرط اناد مثلا تصدّق دانگی در حساب زكوة, همچنانکه از تصدّق جبال عظام از ذهب به طریق نفل به مراتب بهتر است. رعایت ادبی از آداب در تصلق آن دانگه مثلاً آن را به فقیر قریب دادن نیز به مراتب از آن بهتر است. پس نماز خفتن را در نصف اخیر از شب گزاردن و آن تأخیر را وسیله تأکید قیام یل ساختن بسی مُستنگر باشد چه نزد حنفیّه رضي ال تا هم ادای نماز خفتن در آن وقت مکروه است. ظاهرا از این کراهت» کراهت تحریمیه اراده دارند» زیرا که ادای نماز خفتن را تا نصف لیل مباح داشتهاند و از نصفٌ آن طرف مکروه گفتهاند. پس مکروهی که مقابل مباح است مکروه تحریمی است. و نزد شافعیّه در آن وقت ادای نماز خفتن جایز نیست. پس به واسطهٌ قیام یل و حصول ذوق و جمعیّت در آن وقت مرتکب این امر گشتن بسیار ٌستگره است. از برای این غرض تأخیر ادای وتر هم کافی است. و آن تأخیر مستحب است. و هم وتر در وقت نیک ادا مییابد و هم غرض قیام لیل و بیداری وق سحر میسّر میگردد. پس ترکث این عمل باید نمود. و صلوة گذشته را قضا باید کرد.
— পৃষ্ঠা ৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।