به نام خداوند جان و خرد سرزمین مردم خیز سند پس از ظهور دین مبین اسلام همواره دارای علوم و فرهنگ اسلامی بوده است. این مرز و بوم هميشه مولد و منشاء دانشمندان. صوفیان عظام و شعرای کرام بوده که از آنها آثار بسیار گرانبهای باقی مانده اند. زبان فارسی در سند از هفتم هجری تا سیزدهم هجری قمری نزدیک به هفتصد سال نفوذ داشت. بنابراین که حاکمان و فرمانروایان آن وقت زبان شیرین فارسی را رسمی قرار دادند. میان ایران و سند ارتباط خاصی بیدا شده بنظر می رسد. بسیار علماء. عرفای شعراء و نویسندگان مشاهیر از ایران. خراسان و ماورالنهر به این سو رخ نموده ترجیح می دادند در سند سکونئت نیز اختیار بنمایند. در فرن هفتم که عهد اوج تصوف است شهرت سند در گوش مولانا رومی (متوفی 1273م) می رسد و میگوید : سندیان را صطلاح سند مدح هندیان را اصطلاح هند مدح این هم می دانیم که بهاءالدین زکریا مولتانی متوفی (666ق / 7ع) و قلندر عثمان مرندی متوفی (673ق/ 1274م) از معاصران مولوی بوده که در سند می زيستند. گفتنی است که شاعر نامدار فخرالدین عراقی متوفی (1289/6687ع) همراه باجماعت قلندران به مولتان رسید و بدست زکریا مولتانی خرقه پوشید که بعداً با دخترش نیز 5621۳۵۵0 ۱۷۸۱۱ ۲
— পৃষ্ঠা ৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।