ادیبات اوستابی ۳۹ اوستای متأخر اوففای ها رما ار مه مت ره متا قاشع که سی روره۰ آفرینگان) دشت هاه وند : تن و اد که اه کج و ننانسک. آقرین بیغامبر زردشت و وشتاسپب میت بشت است و پنج ششم از کتاب دینی زردشتیان راتشکیل میدهد. در این بخشهای اوستا با دین زردشتی متأخرتر روبرو هستیم. پس از زردشت. و شاید در همان زمان او. بسیاری از عماید فدیم ایرانی و هند و ایرانی که در نیایشها و آیینهای دینی خدایان قدیم منعکس بود. همراه با اسطورهها و افسانههای این خدایان با ی ی دبنی بیش از زردشت با عقاید این پیامبر درا میخت زان ن متون اوستایی متأًخر حاصل شد. ایحاد این تلفیق بر اک دس گر وین توت برآناند که عقایدی که پس از زردشت با گفتههای او آميخته شد. اصولاً مقبول زردشت نبوده است و فقط علاقه و پایبندی به سنتهای قدیم. روحانیان پیرو او را برآن داشته است تا این افکار را با عقاید او بياميزند. اما از سوی دیگر عدم ذ کر نام خدایان قدیم هند و ایرانی و آیینهای پرستش آنان در گاهان دلیل قطعی برای مخالفت زردشت با این افکار نیست. زردشت در گاهان بر آن است که اصول عقابد و نو آوریهای خویش را بیان کند و آنجه در مدنظر داشته احتماله تغییر طر ز انديشه مردم نسبت به عالم الو هیت اب امه دخالت در آیین برستش خدابان. جز مواردی که بسند او نبوده است مانند قربانیهای 20 و اکاط یط اوه اهشور ۵ مدای یم شذاشت هو شانس امشاسته فان دار خدابانی که زردشت آنان را طرد کر ده است. دئوّهها (- دیوان) هستند که دستهای از خدابان هند و یرانیبهشمار روند. برستش اینان ن هرگ جایی در آیین زردشتی بیدا یز ی شاه ون رف اک توف اس خدایانی همچون مهر یا با مراسمی همچون فشردن هوم و غیره مخالفت اساسی داشت. ان کر خدایان و یی ها تسیل میتو انستند زمانی پس از او در قلب دین زردشتی» که
— পৃষ্ঠা ৪৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।