فارسی باستان که نیای فارسی امروز ما به شمار میرود. زبانی است که در دورة مخامنشیان ۵۵٩( تا ۳۳۰ ق,ع) در پارس بدان تکلم میشده و تبها آثار مکتوب 1 کتیبههای شاهان هخامنشی است که به خط میخی نوشته است. امّا زبان دبوانی و مکاتبة شاهنشاهی ایران آراش( بو ده اشتت: نامههای دولتی را دببران آرامی زبان با آرامیدان از گفته شاه یا فرمانروایان دیگر که به فارسی باستان بیان میشده با از گفتهٌ فرمانروایی که زبان دیگری دا شت. به زیان آرا یار ای که تنل ورس تیاو بایههای راکهار استانهای دیگر شاهنشاهی به زبان آرامی میرسید؛ برای شاه به فارسی باستان, با برای حعمرانی که نامه خطاب به او بود به زبان خود او ترجمه کرده. می خواندند. تعدادی از این مکاتبات متعلق به فرن پنجمق.م به زبان آرامی بر روی چرم در مصر به دست آمده که متعلق به شهربان (- ساتراپ) مصر به نام ارشام است. این اسناد با این که به آرامی نوشته شده. امّا از نظر سک تحت تأثیر فارسی باستان است و لغات این زبان و جملههایی کهقیا ده قارش: تانتان است هو آ ان کته مر ردو تیف شاه تعدادی از اشیاء که احتمالاً در مراسم دینی به کار میرفته با نوشتههایی به خط و زبان 2 یش از سدة ۲ م به تدریج به شام و یناتهرین ۵ راد بافتند. قد مترین آثار مکتوب این زبان کتیههای ملق بهسدة ٩ و ۸ ق م است. شیر ان آرامی یشان دستگاههای اداری دولت 2 به خدمت مشغول بودند و س از تأسیس دولت هخامنشی به خدمت بادشاهان ن این سلسله در ۹ آرامی در جهان باستان تا قرنها به عنوان زبان 1[ کار میرفت. خطوطی که اغلب زبانهای ابرانی بدان نوشته شده. مقتسن از خط آرامی است. نک ند احمد تفصلی: ۱۷ ۰۱۳ ۲۸۷ به بعد. 2
— পৃষ্ঠা ২৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।