مقدمه ۱۳ نکتهای که در اینجا ذ کرش لازم است این است که در ایران پیش از اسلام سنّت به کتابت در آوردن آثار دینی و ادبی جندان معمول نبوده است. به طوری که اين آ ثار قرنها سینه به سینه حفظ میشده است و ثبت آنها را لازم نمیدانستهاند. تنها اسناد دولتی و سیاسی و اقتصادی (مانند مطالب کتیبههای فارسی باستان و پهلوی و چرم نوشتهها و سفال نوشتهها) را درخور نگارش میدیدند. کتاب اوستا قرنها سینه به سینه حفظ میشد تا این که سرانجام در دورة ساسانی به کتابت درآمد و پس از آنهم. موبدان برای اجرای مراسم دینی به ندرت بدان رجوع میکردهاند و میکنند و آنچه مهم است از حفظ خواندن آن است. در کتابهای بهلوی غالباً به روابات افسانه امیزی در مورد کتاب اوستا برمیخوریم. برطبق این روایات؛ اسکندر کتاب اوستا را که بر روی پوست نوشته شده بود. سوزانیده و پس از او دوباره آن را گرد آوری کردهاند. نظیر همینگونه روایات به کتابهای نویسندگان دوران اسلامی نیز راه یافته است. امّا در میان همین گفتهها به اهمیّت سنّتهای شفاهی برمیخوریم. در کتابهای پهلوی غالبا از ای تدای که سا ی انس دا وی به سّت شفاهی تا آنجاست که در دینکرد آمده است که: ُخت ماری مسیحی می پر سد که:,چرا ایزداین دین را به زبان ناآشنای نهفتهای بهنام اوستا گفت و برای آن متن نوشتة کاملی نیند شید بلکه فرمود که آن را بهصورت شفاهی (+به کفعار) حفظ کنند؟, و در جواب آمده است که: «به دلائل بسیار. منطقی است که سخن شفاهی زنده را از صورت مکتوب مهم تر بدانیم "., همین توجّه به روایات سینه به سینه تا دورانهای بعد از اسلام نیز ادامه پافت حنان که مدوّنان اسطورهها و داستانهای حماسی ايران مانند فردوسی. علاوه بر روایات مکتوب خدای نامه از روایات شفاهی نیز بهره می جستند. اکنون نیز بیشتر ادبیات عامة نواحی گوناگون از شعر و ترانه و چیستان و قضه سینه به سینه حفظ میشود و کمتر اتقاق میافتد که کسی آنها را از روی نوشته یاد گرفته باشد. یکی از علل عمدهای که سبب شد زردشتیان در دورة ساسانی به کتابت آثار خود ۱) در مورد این روایات نک به بعد. ۲) دینکرد. ۴۵۵ س ۱۰ به بعد.
— পৃষ্ঠা ১৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।