۱۳ تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام یعنی مادی و سکایی. تنها اطلاعات اندکی در دست است. زبانهای دورة میانه در فاصلهای میان حدود ۰ ۰ و.م. تا حدود ۰ ۷۰ م. است. اگر جه برای سهولت تقسیمبندی آغاز اسلام را بایان دوره میانه و آغاز دور نو میداننده اما لازم به تذکُر است که تا چند قرن پس از ظهور اسلام به بعضی از زبانهای این دوره آثاری تألبف میشده است و بعضی از آنها تا آن زمان زبانهای رایجی بودهاند. زبانهای این دوره را به دو گروه زبانهای ایرانی میانةٌ غربی و ایرانی میانةُ شرقی تفسیم میکنند. از گروه زبانهای ایرانی میانهٌ غربی از دو زبان آثار عمدهای در دست است: زبان پارتی (يا پهلوانیگ با پهلوی اشکانی) و فارسی میانه با پهلوی. زبان پارتی زبان رایج دورة اشکانیان (از حدود ۲۵۰ ق.م. تا حدود ۲۲۴ م.) بوده که تا اوایل دور ساسانی نیز بدان آثاری تألیف میشده است. این زبان در شمال و شالف این ار نش انیت زبان فارسی میانه يا پهلوی زبان جنوب و جنوب غربی ايران بوده و زبان رسمی وان ان مه اسان انا ها تفارش مین داشته است و نیز به علت این که از نظر ساختمان زبانی در مرحلهای میان فارسی باستان و فارسی نو (-دری) قرار دارد. محققان جدید آن را ,فارسی میانه, نامیدهاند. در آثار بازمانده از این زبان آن را پارسیگ (-پارسی: فارسی) نامیدهاند. اصطلاح پهلوی (با فهلوی در متون عربی) را که در اصل به معنی «بارتی» است» ویسندگان دوران اسلامی برای تمایز اين زبان از فارسی نو (-دری) به کار بردهاند. امروزه دانشمندان اصطلاح «پهلوی, ! را غالباً برای آ ثار فارسی میانهٌ زردشتی به خط پهلوی و ,فارسی میانه, را برای آثار مانوی به این زبان و به خط خاص مانویان به کار میبرند. دورهٌ نو زبانهای ایرانی شامل زبان فارسی و لهجهها و زبانهای ایرانی فراوانی است که در ایران و خارج از ايران رایج بوده و از میان رفتهاند با آنهایی که هما کنون بدانها سخن میگویند. ۱) در مورد اصطلاح پهلوی نک به آموزگار - تفضلی. ۰۱۳۳ ۳ و بعد.
— পৃষ্ঠা ১৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।