معد مه زبانهایی که در ایران از قدیمترین روزگاران تا کنون متداول بوده است. از نظر ویژگیهای زبانی؛ وجوه مشترکی دارند؛ هرچند که این زبانها در سرزمینهای گوناگونی در ایران کنونی؛ با خارج از مرزهای فعلی آن؛ معمول بودهاند با هستند. این مجموعه زبانها را اصطلاحاً گروه زبانهای ابرانی مینامند که خود منشعب از زبانی فرضی به نام هندوایرانی است که اصل زبانهای اقوام هندی و ایرانی پیش از جدا شدن از یکدیگر و سکونت در هند و ایران: بوده است. شاخة هندوایرانی نیز خود یکی از شاخههای زبان فرضی دیکری بهنام هندواروپایی است که مادر اغلب زبانهای افوامی است که در سرزمینهای وافع در شبه قارهٌ هند تا شمال اروپا به سر میبرند يا به سر می بر دهاند. ادوار تاریخی زبانهای ایرانی از نظر تاریخی. زبانهای ایرانی را به سه دستةٌ عمده تقسیم میکنند: زبانهای دورة باستان. زبانهای دورة میانه و زبانهای دورة نو. از دورة باستان آ ثار مکتوب دو زبان بر حای مانده است: یکی زبان اوستایی که در سرزمینی از نواحی شرق ایران بدان سخن میگفتهاند و قدیمترین آثار آن احتمالا متعلق به زمانی میان قرن هشتم تا دهم قبل از ماد است و دیگری زبان فارسی باستان که زبان ناحیهٌ فارس بوده وکتیبههای شاهان هخامنشی بدان نوشته شده و قدیمترین آنها از ۳ ۷ ۳99 ت تم عم قرن پنجم ق.م. و متأخرترین آنها از فرن سوم ق.م. است. از زبانهای دیکر این دوران:
— Page 15 —
This text was taken automatically from the PDF and may contain errors. When in doubt, check the original page.