پیسگفتار مه برای نخستین بار مقدمهای مینویسم که کاش هرگز «سن» آن را نمینوشتم. در کتابهایی که با شادروان احمد تفضلی مشترکاً نوشتهایم» فقو کر نک مقدمهها به من وا گذار میشد. برای طرح اصلی مطالب آن با هم تصمیم میگرفتیم. من آن را میپروراندم و با دستکاریها به صورتی درم ی آمد که درآمده است. ولی این بار کار از لونی دیگر است. من مقدمه ب رکتاب ارزندهای مینویسم که نويسندة دانشمند آن؛ دکتر احمد تفضلی؛ پیش از آن که کارهای پایانی کتاب به انجام رسد نابهنگام چهره در خاکث کشید. به پاس دوستی بیریای دیرین و دیرپا و به پاس همکاریهای صمیمانه سالیان دراز وظیفه خود دانستم که دنبال کار را بگیرم و اين کار ناتمام را به اتمام رسانم. بخصوص که من شاهد تدوین صفحه به صفحه این کتاب بودهام» اشتیاق او را در گرد آوری این مجموعه بارها تحسین کردهام» برق شادی را در چشمان اوء از اين که یادداشتهای سالیان دراز عمر پربارش به ثمر رسیده است» به چشم دیدهام و احساس رضایت و شادمانی او در آخرین روز زندگیش (۲۴ دی ۱۳۷۵)» وقتی با غرور تمام کتابنامة کامل این اثر را به من نشان میداد؛ بر صحیفه حافظهام جاودانه نقش بسته است. پس حق این بود که قدم در اين راه بگذارم. همراهی صمیمانه و بیدریغ ناشر محترم و کارکنان خبره و علاقهمند چاپخانه و همچنین ياري دوستان جوان پژوهشگرمان در فراهم آوردن اعلام» که خواستند نامی از ايشان نبرم» سختیها را در این راه آسان کرد و سرانجام این کتاب که بسیاری انتظارش را میکشیدند» در دسترس علاقهمندان قرار گرفت.
— صفحة ١١ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.